Ilektrik Figments

["Mais que βροχ"]

2011-12-19T17:02:00.000+02:00

Καταγραφη figment, νουμερο εικοσι τεσσερα, τιτλος "Mais que βροχ" [ή αλλιως "Μελο μακαρι να"]

Καποιες μερες μπορουν χωρις ιδιαιτερη προσπαθεια, εξαιτιας μιας καποιας συμπτωσης, να γινουν ακρως γοητευτικες και καλαισθητες.
Οπως η σημερινη Δευτερα για παραδειγμα.
Εμενα η Δευτερα γενικως μ' αρεσει σα μερα. Κατι που κουβαλαει αυτη την εσανς της καινουριας αρχης, κατι που κραταει μια επιγευση απο τη λατρεμενη μου Κυριακη, κατι που οι ρυθμοι της ειναι αμιγως προσωπικοι και δε χαρακτηριζονται απο αυτη τη μανιασμενη ποζα της Παρασκευης, βρεθηκα να την κρυφοαγαπω..

Η σημερινη Δευτερα μου, λοιπον, σηκωθηκε απ' το κρεβατι νωρις, πραγμα που αγαπω να συμβαινει οταν εχω δουλεψει Κυριακη βραδυ, γιατι το μονο που μου τη σπαει στο να δουλευεις νυχτα ειναι το να χανεις τη μερα, οποτε οταν αυτο δε συμβαινει με λες και κρυφοπερηφανα χαρουμενη.
Το πρωινο μου κεφι ηρθε να συμπληρωσει και ο -επιτελους- δεκεμβριατικος καιρος, με τη συννεφια,το κρυο και τη βροχη.

Με ξυπνησαν η βροχη στο μπαλκονι μου και ο ενοικος του διπλανου διαμερισματος, ο οποιος ακουγε στη διαπασων το swordfishtrombone του Tom Waits, σα να λεμε μια χαρα πρωινο ξυπνημα Δευτερας.
Σ' αυτο το ηδη του-γουστου-μου σκηνικο, προσθετουμε τρια ακομη συγκλονιστικα συστατικα κι εχουμε μια λιγο καταλαθως-λιγο εξεπιτηδες (sic) βιντατζ γοητευτικη Δευτερα.
Συστατικο πρωτο: εν αγνοια του, ο πραγματι sui generis φιλος και τρε συγκλονιστικ bartender, Γιαννης Κοροβεσης [μπορειτε να βρειτε τον ιδιο,τις αλχημειες του,τις πολλες ιστοριες του περι ζωης και αλκοολης και τις μεγαλες του αγαπες εδω ή καθε βδομαδα, Τριτη με Σαββατο πισω απ'την μπαρα του Νουβελ Βαγκ στη Σκουφα]
εν αγνοια του, λοιπον, ο Γιαννης μου θυμισε [και πολυ καλα εκανε] οτι σα σημερα γεννηθηκε η Εντιθ Πιαφ, ο πιο μικροσκοπικος γιγαντας του κοσμου ολου.

Πεταξα το βινυλιο στο πικ-απ με ανελεητη χαρα και εξακολουθησα να δουλευω, σιγομουρμουριζοντας
το Le Vagabond

και το C'est Un Monsieur Très Distingué

Συστατικο δευτερο: ο Γιωργος και τα μελομακαρονα.
Πρεπει να ξεκαθαρισω τρια πραγματα. Πρωτον, δε συμπαθω τις γιορτες. Οχι απο εκκεντρικοτητα ή επειδη ειναι της μοδας να μη συμπαθεις τα Χριστουγεννα. Δε συμπαθω τις γιορτες λογω παιδικου τραυματος που βαριεμαι να αφηγηθω και εσεις βαριεστε να διαβασετε. Γι' αυτο και τα τελευταια εξι χρονια , ή δουλευα ανημερα ολων των εορτων ή επιτηδες δεν κανονιζω τιποτα και παω οπου να 'ναι και με οποιον να 'ναι.
Δευτερον, τα γλυκα μου αρεσουν ακριβως οσο και οι οικογενειακες παραδοσεις: καθολου. Και δεν τρωω γλυκα οχι για να μη χαλασω τη σιλουετα μου αλλα γιατι δε μ' αρεσει η γευση της ζαχαρης. Μου δημιουργουν μια εκνευριστικη υπερενταση στη γλωσσα και γι' αυτο τα αποφευγω. Ειδικα τους κουραμπιεδες [που, οπως σοφα εγραψε καποιος στο τιτιβιστηρι, ειναι σαν μπουκιτσες χωμα με ταλκ] και τα μελομακαρονα [που αν ηξεραν οι μελισσες οτι καθε Δεκεμβρη καταναλωνονται τοσα κιλα μελι γι' αυτο το εκτρωμα,θα βαζαν μονες τους δυναμιτη στις κερηθρες τους].
Τριτον,ομως και σημαντικοτερο, αγαπω πολυ το Γιωργο κι ολα οσα συνεπαγεται η σχεση μου μαζι του. Ο Γιωργος, ακριβως οπως και ο Γιαννης που ανεφερα πριν, ειναι δυο ανθρωποι που αγαπουν την αισθητικη, τους ωραιους τροπους, την ευγενεια, την ιεροτελεστεια σε ο,τι κανουν, το υπογειο και κυνικο χιουμορ που μπορει να σε τσακισει, τους ομορφους και καλλιεργημενους ανθρωπους, το δυνατο γελιο και γενικως οτιδηποτε καλογουστο σ' αυτο το πολυεργαλειο που λεγεται ζωη.
Επειδη, λοιπον, αγαπω το Γιωργο και τις ωρες που περναω μαζι του [ειτε βλεπουμε χαζοταινιες ειτε κανουμε προβα ειτε παμε ταξιδια ειτε κουτσομπολευουμε ως αλλοι Νονικα Γαληνεα και Ζαχος Χατζηφωτιου] ποσως με ξενερωσε η προταση του να φτιαξουμε μελομακαρονα σημερα, δευτεριατικα. Γιατι, οσο κι αν αυτη η ζαχαροπλαστικη διαδικασια, συνδυαζει με τροπο εκπληκτικο δυο πραγματα που σιχαινομαι [τις γιορτες και τα γλυκα δηλαδη], ξερω πολυ καλα οτι με το Γιωργο θα μετουσιωθει σε ενα αριστουργηματικο μομεντουμ..

Συστατικο τριτο: αυτη η Δευτερα με κραταει μονο μια μερα μακρια απο τη μονακριβη και επι δωδεκαετιας φιλη μου Ελλη.
Αυριο καταφτανει απ' το Λονδινο για τις γιορτες κι αυτη ειναι ισως η πιο ενθουσιωδης αναμονη που εχω βιωσει εδω και καιρο.
Θα μου επιτρεψετε να θεωρω ακατορθωτο ακομη και το να προσπαθησω να περιγραψω την Ελλη και τη φιλια μας, αλλα για εναν ανεξηγητο λογο ειμαι σιγουρη οτι με καταλαβαινετε -ολοι μας εχουμε εναν ανθρωπο, οι ριζες του οποιου στη ζωη μας, φτανουν ως τα τρισβαθα της μνημης μας και για τον οποιο δε βρισκουμε ποτε τα καταλληλα λογια για να τον περιγραψουμε. Αν θελετε ομως να παρετε μια γευση απο το κεραυνοβολο, παστελ ταλεντο της και τα καλα κρυμμενα "21 γραμμαρια" της, μπορειτε να τη βρειτε εδω.

Με τουτα τα ολιγα, λοιπον, αυτη η μερα πηρε προαγωγη [πραγμα δυσκολο στις μερες μας].
Ευτυχως βρεχει ακομα. Αυτο σημαινει οτι μπορω να κανω μπανιο με το παραθυρο ανοιχτο κι οτι καλου κακου θα παρω μαζι μου [εκτος απο το cd της Εντιθ] και την ομπρελα μου.

[Η σημερινη ευχη ειναι αυτη η βδομαδα να πλημμυρισει απο Δευτερες.]

[Εγω Γλυτωσα]

2011-12-07T22:40:00.001+02:00

Καταγραφη figment, νουμερο εικοσι τρια, τιτλος "Εγω Γλυτωσα" [ή αλλιως "Παλι"]

[μουσικη και παμε]

[κι αν τελειωσει, ξαναπαταμε]

Ερχονται κι αυτες οι μερες ρε παιδι μου που θες τοσο πολυ να γινεις ο αλλος.
Οχι αυτος ο αλλος, οχι αυτος που σου εχει απαλλοτριωσει την καρδια, οχι ο ερωτας, δε λεω αυτον.
Λεω αυτον τον αλλο, το μεγαλο, τον τυπου ινδαλμα, που με το εργο του και τη ζωη του, σου εχει κρατησει μια καποια συντροφια στις δυσκολες στιγμες.
Καθενας μας εχει εναν τετοιον αλλο. Ο οποιος να διευκρινησω πως δεν ανηκει στην κατηγορια των ασυζητητι τιτανομεγιστων διανοουμενων της ιστοριας, δεν ειναι ας πουμε ο Ντοστογιεφσκι, ο Μαρκες, ο Καμυ και οι λοιποι.
Ανηκει σ' αυτους τους αλλους,τους και του αλωνιου και του σαλονιου, τους καλοσπουδαγμενους απογονους με την εμμονη στην καψουρα, τους λουμπεν sui generis.

Εγω, λοιπον, αυτο το παθαινω με τη Μαλβινα Καραλη.
Κατι που ειμαι σε ενα συναισθηματικο μεταιχμιο αυτον τον καιρο, κατι που μου τη θυμισαν τις προαλλες και δυο φιλοι, ε και δεν κρατηθηκα: ξανακυλησα.Την ξαναδιαβασα και την ξαναδιαβασα, την τιμησα και στο γιουτουμπ...
Οποτε περναω αυτο το συναισθηματικο σταδιο, κατα το οποιο εχεις ξεπερασει τις ελπιδες σου για τη δημιουργια καποιου βαθυστοχαστου αριστουργηματος με θεμα "τι ειναι ο ανθρωπος,τι ειναι ο ερωτας", που εχεις ξερασει απο μεσα σου και τα τελευταια υπολειμματα αυτης της ματαιοδοξης ελπιδας και θες να το γλεντησεις τον καημο σου, εγω τοτε σκεφτομαι την Καραλη. Απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου, απο τοτε ακομα που ημουν συναισθηματικα -κυριως- ανηλικη με θυμαμαι να τη σκεφτομαι.

Παντα με εντυπωσιαζε το χουι της να φτιαχνει δικες της λεξεις. Να κοροϊδευει την αθηναϊκη διανοια και την ντεμεκ δυσκολη γλωσσσα που χρησιμοποιει, με γλωσσολογικα οξυμωρα. Να δοκιμαζει τις αντοχες εαυτου και αλληλων, τοποθετωντας διπλα σε "σημαντικες" λεξεις τα αυτοσχεδια ή και οχι καλιαρντα της.
Και ολη αυτη η θρησκευτικη αφοσιωση και η αυτιστικη πιστη που και η ιδια ομολογουσε οτι ειχε στον ερωτα...Ανατριχιλα.
Εχω την αισθηση οτι η Καραλη ανηκε σ' αυτη την ολιγαριθμη κατηγορια ανθρωπων, στο προσωπο των οποιων καθετι καθισταται τρισδιαστατο.Λεξεις και αντικειμενα με γνωστη και καθημερινη χρηση, διπλα σε τετοιυς ανθρωπους, επιβεβαιωνονται.
Δεν ξερω αν μπορω να το εξηγησω ακριβως, προκειται για μια αισθηση κυριως.Ειναι πχ σα να λες "περασε η Ταδε και μου ζητησε τσιγαρο" κι ολοι να καταλαβαινουν τι εννοεις, αλλα αν πεις "περασε η Καραλη και κρατουσε ενα τσιγαρο", οχι μονο καταλαβαινουν, αλλα βλεπουν και το τσιγαρο..
Μπορει και να υπερβαλλω, ποιος ξερει.

Ερχονται, λοιπον, αυτες οι μερες που θες τοσο πολυ να γινεις ο αλλος. Δηλαδη οχι ακριβως να γινεις, αλλα που νιωθεις αυτη τη διακριτικη συγγενεια στις λεπτομερειες. Που ανακουφιζεσαι μ'αυτη τη γλυκια διαψευση της μοναδικοτητας σου.
Αυτες οι μερες εμενα με ξεκολλανε απο τη λασπη. Ως εκει. Με ξεκολλανε απο τη λασπη. Δε με ξεπλενουν κι απ'αυτην -ασφαλως και οχι, μαλλον το αντιθετο: με συμφιλιωνουν με εκεινη. Με τη λασπη μου, με τη δικια μου την καταδικια μου λασπη, με τα παραπονα μου και τα προβληματα μου, με τις δυσκολιες μου και με τις ευχες μου, με τις καλες και -κυριως- τις κακες συνηθειες μου, με την κασκαντερικη σταση μου στον ερωτα, με την ντραμα κουιν που -νομιζω ή που οντως- κρυβω μεσα μου,με το τρας που ντρεπομαι να παραδεχτω πως μου κανει παρεα απο καιρου εις καιρο, με το αυταποδεικτο του "εγω ειμαι" και τη ματαιοτητα του να το αποδειξω, με τα γαμοσταυρα και τα καλογουστα μου, με αυτα που εν ολιγοις ειτε καλοκρυβω ειτε καταπινω, διακινδευοντας να τα μετατρεψω στον καρκινο μου.

Κι ετσι καταφερνω να με δω απο αποσταση, να με γραψω λιγο εκει που δεν πιανει μελανι και να με σουλουπωσω, να με συμμαζεψω καπως για να μπορω να εξακολουθησω κι αμα λαχει να γινω και καλυτερη. Ή και χειροτερη, που ειναι μαλλον και πιο δυσκολο και πιο γοητευτικο.
Αλλα πρωτα και πανω απ' ολα, για να μπορω να ειμαι ετοιμη για οταν θα ερθει ο επομενος, ο μεγαλος ο ατελειωτος ο ολοκληρωτικα δικος μου για οσο αντεξει ερωτας. Παντα με την αγωνια στο ματι μηπως ο προηγουμενος ηταν αυτος ο ενας ο σωστος και γω τα σκατωσα και τοτε "πενθος αμετακλητο μετα"..

Καληνυχτα.

Πάλι

της Μαλβίνας Κάραλη

Χάραμα στο κρεβάτι – πρώτο τσιγάρο της μέρας. Δολιχοκέφαλος αρκούδος στα παπλώματα. Τυπικός καλοπροαίρετος, τις νύχτες γίνεται βιολί. Αφού το κεφάλι του ανάμεσα στον ώμο μου και το μάγουλο, άρα βιολί. Παίζω πάλι. (Για πόσο.) Πρωινό του Σαββάτου με τους Αιγύπτιους και τους Πακιστανούς της Σοφοκλέους. Περπατάω στην κάτω πόλη με τον Σ., τον Α., την Α. Ιρακινοί φίλοι υποδέχονται τους νεοφερμένους με χαμόγελα. Κερνάνε νεράκι εμφιαλωμένο. Καφέ με κάρδαμο. Η Γάντα, η νεαρή Αιγύπτια φίλη μου, με βάζει για δέκατη φορά να της ξαναγράψω το τηλέφωνό μου. Αγοράζω κασέτες και αιγυπτιακή λεμονίτα. «Αγκάπη μου, λατρεύεις Αίγκυπτο, έτσι δεν είναι;» Ανατολή. Μέση οδός δεν υπάρχει. Ή λατρεύεις ή απεχθάνεσαι. Η Α. χώνεται στους Κινέζους και αγοράζει φόρεμα με το μοναδικό της χαρτονόμισμα. «Λεφτά για μεσημεριανό φαγητό ή φουστάνι;» ρωτάει. Φουστάνι, φυσικά. Έκπαγλο λουσάτο κουρέλι. «Σίγουρα Σότρις, αγάπη μου», θα της λένε τα βράδια στο Ζάζα’ς, τα ψώνια με τα κραυγαλέα, τα υπερτιμημένα κουρέλια τους.

Επιστρέφω απόγευμα στο κρεβάτι, ανοίγω το τελευταίο βιβλίο του Χανίφ Κιουρέισι. Μεσάνυχτα όλη μέρα. Εξ αφορμής μιας πρότασης στο οπισθόφυλλο το πήρα. «Είμαστε αλάθητοι», λέει, «στην επιλογή του εραστή μας, ιδιαίτερα όταν αξιώνουμε το λάθος πρόσωπο. Υπάρχει ένα ένστικτο, μαγνήτης ή αερικό, που γυρεύει το αταίριαστο». Εσύ, πάλι, λες πως με κάτι τέτοιο εκνευρίζεσαι. Πως οι άνθρωποι με αντίστοιχες απόψεις είναι για σφαλιάρες. Θυμώνω. Καλά κάνω και θυμώνω. Δίκιο έχεις. Εδώ και χρόνια πια το ξέρω. Με την άρρωστη κεκτημένη του Μπατάιγ πόσο θα πας; Μια δυο φορές στη ζωή σου. Εγώ τις πήγα, τέλειωσα. Όξω απ΄ την παράγκα οι αταίριαστοι. να τους αγαπάμε. Να τους θυμόμαστε με τρυφερότητα. Τους χρησιμοποιήσαμε. Το πληρώσαμε, πρώτοι εμείς. Γιατί ο λάθος άλλος στην ουσία δεν φταίει. Δεν σου κρύφτηκε. Εκεί που εσύ αναγνώρισες το αταίριαστο, αυτός κατά πάσα πιθανότητα είδε το ταιριαστό. Και δεν φταίει αυτός. Του το έπαιξες καλά. Όποιος αναγνωρίζει εξαρχής το λάθος πρόσωπο και όμως τσαλαβουτάει – αυτός φταίει. Το βλέπεις, βλάκα μου, το λάθος. Και το αποσιωπάς. Γιατί το έχεις ανάγκη. Και το αξιώνεις μόνο σε μια περίπτωση το λάθος πρόσωπο: για να το απαξιώσεις σύντομα. Για να μη δεσμευτείς. Για να μείνεις μόνος. Για να νιώσεις ανώτερος από τον εσφαλμένο. Γιατί από το λάθος πρόσωπο έχεις πάντα τη δυνατότητα να το σκάσεις με όσο το δυνατόν λιγότερη οδύνη. Με απώλειες μηδαμινές. Επιλέγω «ανάξιο εραστή» σημαίνει επίσης: αναβάλλω τον έρωτα, αλλά συγχρόνως δεν κλείνω την πόρτα στην ελπίδα θα φύγει ο πρόσκαιρος και λίγος, και κάποια μέρα θα έρθει ο ανάξιος. Αλλά όχι ακόμα. Δεν είναι η ώρα μου. Τώρα φοβάμαι οτιδήποτε μπορεί να πάρει μορφή αμετάκλητου. Την ισόβια συνύπαρξη, ιδίως.

«Επιλέγεις λάθος άνθρωπο, δηλαδή, για να το σκάσεις πιο εύκολα; Και τότε πώς εξηγείται το γεγονός πως καμιά φορά κολλάς στο λάθος πρόσωπο εκατό χρόνια;», ρωτάει η μεταμεσονύκτια φίλη. «Κατά τη γνώμη μου, μείνεις, φύγεις, το ίδιο κάνει», λέω. «Πάλι κολλάς, για να γλιτώσεις από μια ουσιαστική δέσμευση. Η λάθος επιλογή σού διασφαλίζει κατά κανόνα ανεξαρτησία. Σε ασφαλίζει από τον πόνο τού να βρεθείς ακάλυπτος, εκτεθειμένος μπροστά στον όμοιό σου. Γιατί, αν με τον όμοιό σου τύχει στραβή, τότε δεν γιατρεύεσαι. Πένθος αμετάκλητο μετά». Νύχτα, δυόμισι χρόνια πριν. Τρέχαμε με ένα φίλο στο Μούλτι Κούλτι – στο δρόμο απορούσε: «Μα πώς έγινε και πήγα και ερωτεύτηκα αυτό το πράγμα; Η προηγούμενη αγάπη μου διάβαζε στίχους της Σύλβια Πλαθ. Ίδια τραγούδια, ίδια κουλτούρα. Ήθελα να θέλω. Και όμως, δεν με μάγευε παρά μόνο το ασπόνδυλο. Το ριζικά ακαλλιέργητο πλάσμα. Λες πως θα μου περάσει; Αηδιάζω με τον εαυτό μου έτσι που έμπλεξα. Άλλωστε, ξέρεις πως αυτά τα παθιασμένα τα κοροϊδεύω».

Όχι, χαρά μου, δεν θα σου περάσει, σκεφτόμουν. Απλώς εκεί που κόβεσαι πως δεν θα μπορείς χωρίς την άξεστη αγάπη σου, πολύ σύντομα θα βρεις αφορμή και θα φύγεις. Και θα πεις πως δεν πήγαινε άλλο. Που πάντα πάει, άμα θες. Μετά, τα υπόλοιπα θα τα αναλάβει το πάθος της συντήρησης, θα μοιάσεις τότε ακόμα περισσότερο στους ήρωες που σιχαίνεσαι. Σε κάθε συνάντησή σου με ίσο σου άνθρωπο θα βάζεις μπροστά σαν πανοπλία το άξεστο πλάσμα. Ο λίγος ίσκιος σου θα σε θωρακίζει από την οδυνηρή συνάφεια με τον παρεμφερή σου. Κανονικά πρέπει να χρωστάς ευγνωμοσύνη γι΄ αυτό στην άξεστη αγάπη σου. «Σε ευχαριστώ, ακαλλιέργητο πλάσμα, που η επινοημένη μου εμμονή για σένα με προστάτεψε. Δεν πήγα να καώ με την καλή περίπτωση. Να χάσω την ανεξαρτησία μου. Τη μαγκιά μου. Να γίνω κουρέλι». Αν δεν υπήρχε το φάντασμα του άξεστου ανθρώπου, θα αναγκαζόσουν κάποια στιγμή να ζήσεις κι εσύ με έναν όμοιό σου το οδυνηρό πράγμα που λέγεται ζευγάρι, θα αναγκαζόσουν να είσαι τρυφερός, να αγαπήσεις στ΄ αλήθεια.

Έκλεισα το βιβλίο του Κιουρέισι – δεν είχα και πολύ κέφι για διάβασμα. Την ώρα που ντυνόμουν για να βγω, θυμήθηκα τον Κ. Άνθρωπος της νύχτας. Παρουσιαστικό τρομαχτικό. Ένας Βίκινγκ με μυαλό πεντάχρονου. Με συμπαθούσε. «Όταν ήμουν νέος», μου εξομολογήθηκε μια νύχτα, «σαν να με μούντζωσε ο Θεός και πήγα κι ερωτεύτηκα. ‘Ηταν μια καριόλα, δεν βάζει με το νου σου. Παίρνω το αεροπλάνο και ανεβαίνω Θεσσαλονίκη να τη δω. Τρελαμένος, θέλω να της πω πόσο ερωτευμένος είμαι, θέλω να πεθάνω μαζί της. Κατεβαίνω παράλυτος. Χέρια, πόδια, δεν μπορώ να τα μανουβράρω. Τη βλέπω να με περιμένει στο αεροδρόμιο. Την κοιτάζω. Και ύστερα την πλακώνω στο ξύλο. Ξύλο πολύ, δεν βάζεις με το νου σου. Την τσάκισα. Πήρα το επόμενο αεροπλάνο και γύρισα. Αυτή ποτέ δεν κατάλαβε γιατί. Ακόμα την αγαπάω την πουτάνα. Ξύλο πολύ, δεν βάζεις με το νου σου…»

Μεθεόρτια γενεθλίων στο γαλλικό. Αγάπη πολλή, δεν βάζεις με το νου σου. Σε τσάκισα.

[Μαλβίνα Κάραλη : Σαββατογεννημένη, εκδόσεις 01Κείμενα, 2005, σελίδες 153-157]

[Au revoir, 'συ μονο]

2011-12-05T20:33:00.000+02:00

Καταγραφη figment, νουμερο εικοσιδυο, μερος δευτερο,

τιτλος "Au revoir, 'συ μονο"

[ή αλλιως "Οπτικοακουστικες Απουσιες"]

I'm on the edge
Of not wanting to feel this way anymore

Οχι, δεν το περιμενες. Θα το βγαλω απο μεσα μου, ελεγες, κι ολα καλα μετα. Τοσο που εχω κλαψει, ελεγες, θα σβησαν τα δακρυα τη φωτια. Το ξερω, ελεγες, δεν ειμαι θλιμμενη πια. Ελεγες. Ελεγες αλλα δεν ακουγες. Δε σε ακουγες. Και τι ν' ακουσεις δηλαδη; Τα ιδια και τα ιδια παλι; Τις σιωπες; Γιατι η αληθεια ειναι πως μπορει να θελεις να ξεχασεις, αλλα αυτο δε σημαινει οτι εισαι κι ετοιμη γι' αυτο. Γιατι η αληθεια ειναι πως αν ηθελες να κανεις εστω κι ενα πραγμα σωστο ολους αυτους τους μηνες, θα μαθαινες τουλαχιστον ιππασια. Για να μπορεις να καβαλας ολα αυτα τα "γιατι" που καλπαζουν μες στο δωματιο και να κοβεις βολτες μεσα στα 130 ευαερα και ευηλια τετραγωνικα μετρα της θλιψης σου.

Με τα πολλα, πειστηκες αν μη τι αλλο οτι και η λυπη εχει δικαιωμα στην κοινωνικοποιηση και βγηκες απ'το σπιτι. Για την ακριβεια, δε βγηκες απλως -μεχρι και χωρα αλλαξες για λιγο για να αλλαξεις παραστασεις, να ξεχαστεις. Τι παραμυθα αυτο το να ξεχαστεις. Να ξεχαστεις, αλλα οχι να ξεχασεις. Να ξεχαστεις, δηλαδη να ΣΕ ξεχασεις κι ας θυμασαι ολα τα αλλα. Ναι αλλα δεν κανουμε ετσι δουλεια. Γιατι δηλαδη να ξεχασεις εσενα, αλλα ολα τα υπολοιπα να τα κρατησεις με ευλαβεια στη συντηρηση; Για οταν θα ξαναγεννηθουν; Τυπου να κρατανε παρεα στο Γουωλτ Ντισνεϋ μεχρι νεοτερας; Παιδικοτητες.

"We have the choice to breathe and it's gonna be me"

Βεβαια, αν ειναι να επιβιωσεις θα επιβιωσεις. Κι ετσι κι εγινε. Πηρες βεβαια κι ολες τις απαραιτητες αποστασεις ασφαλειας για να μειωσεις τον κινδυνο και τον πονο, βγηκες στους δρομους κι ειπες να το παιξεις οτι ζεις. Και καπως ετσι, χαζευοντας με τα φωτακια, τα φλυτζανακια, τις φιλικες φλυαριες, τα ονειρα που διακοπηκαν αποτομα, τα σχεδια για επαγγελματικη επιτυχια, τις παρελθουσες καταχρησεις και με το εξαιρετικα διακριτικα ερχομενο φθινοπωρο, επεσες πανω σε ενα καποιο φως. Μικροκαμωμενο και αχνο, αλλα φως. Που χαμογελαει με τα αστεια σου, που γκρινιαζει οπως ολοι οι φυσιολογικοι ανθρωποι για καθημερινα μικροπροβληματα, που σε ακουει με ευλαβεια και πραγματικο ενδιαφερον, που νιωθει πως ο χρονος που περναει μαζι σου, κατι του μαθαινει, που δε θυμιζει τιποτα απο τον επωδυνο, μεγαλων κυβικων, παθιασμενο πονο σου. Και ειπες "ωραια, τωρα αναπνευσε".

Χαμογελο. Τι παρεξηγημενη λεξη. Λεγεται χαμογελο γιατι γελα στο χαμο και τον κοροϊδευει. Γιατι δε σου ζηταει να ξεχασεις, αλλα να σου δωσεις μια δευτερη ευκαιρια. Κακα τα ψεματα, δεν μπορουσες, δε σκοπευες και δεν ηλπιζες να ξαναερωτευτεις. Να ηρεμησεις ηθελες. Με εναν καποιο που θα ειναι -για οσο- μοναχα δικος σου. Που θα γουσταρει αραια και πού να κοιμάται σπιτι σου. Που δε γουσταρει να σε πηδαει στα ορθια. Που εν πασει περιπτωση, δε θα σου πει το επομενο πρωι κανενα από τα εξης δυο γελοια τσιτατα: "ειχαμε πιει" ή "τα πραγματα δεν ειναι τοσο απλα κι η αληθεια ειναι οτι δεν ξερω τι θελω". Σορρυ, αυτα ειναι τρια τσιτατα. Οχι, δεν κυνηγουσες το μεγαλο ερωτα. Μια αμφιδρομη ειλικρινη συναναστροφη ηθελες -εστω και μετριοπαθη. Και πετυχε.

With a vengeance and a sense of belonging

to a long-coming victory

Πετυχε στο βαθμο που αντεχες εσυ. Ειπες, κομμενα τα επικινδυνα, τα δυνατα αισθηματα, κομμενες οι ελπιδες και οι πολλες συζητησεις, αγαπητο μου ημερολογιο σημερα η συνεργασια μας ληγει, θα γεμισω την τελευταια σου σελιδα μ' ολα τα "σε θελω" και τα "για σενα καιγομαι" που δεν καταφερα να πω και θα προχωρησω. Χωρις σημειωσεις και οδηγιες χρησεως. Χωρις υστερογραφα και ανορθογραφες επιθυμιες. Δε θα γυρισει γι' αυτο και γω δεν εχω λογο να μενω στο ιδιο μερος φρεναρισμενη. Το ξερεις οτι αυτο ειναι το πιο δυσκολο κομματι της διαδικασιας: να μαθεις να μην ελπιζεις. Να μαθεις να ζεις και χωρις.

Δυσκολευτηκες αλλα εμαθες. Εμαθες τοσα καλα να μην ταραζεσαι καθε φορα που σου ερχεται μηνυμα πιστευοντας ηλιθιωδως εστω και για ενα κλα(σ)μα του δευτερολεπτου οτι θα ειναι ο Ξερεις-Ποιος, να μην ελπιζεις στα οποια σηματα καπνου, να μη μιλας γι' αυτο. Γι' αυτο που σε σημαδεψε. Κυριολεκτικα. Γιατι για σενα, ηταν ομορφα. Αλλα δεν ηταν για σενα. Εμαθες. Με πολλη προσπαθεια, αλλα εμαθες. Και κοντα στα σαραντα του συγχωρεμενου ερωτα, χτυπαει το κινητο. Σε πηρε η ζωη σου εξαγριωμενη να σου πει "ο,τι εμαθες, ξεχασε το." Μπουμ. Αντε τωρα να ξεθαβουμε νεκρους.

I found a letter that describes how the moonlight will lead me to the distant place that you will be

Η ερωτηση ειναι γιατι; Τι θες κι ανακατευεσαι με τις σταχτες; Επειδη εκανε προκοπη η Σταχτοπουτα, νομιζεις οτι θα συμβει και σε σενα; Ερχομαι, λοιπον, εγω, ο παραμελημενος εαυτος σου που εχει ανεχτει τα πανδεινα ολο αυτο το διαστημα και σε ρωτω: σε τι ελπιζεις και γιατι; Και θα σε παρακαλουσα να εισαι ειλικρινης.
-Τιποτα.
-Τιποτα; Πώς τιποτα;
-Τιποτα οπως τιποτα. Δεν ελπιζω τιποτα. Ετσι μ' αρεσει. Λατρευω το ακατορθωτο. Πες οτι αποφασισα να κατσω να μετρησω ολα τα αστερια, μονο και μονο απο ενα καπριτσιο να ξερω ποσα ειναι.

Αληθεια. Δεν περιμενω κατι. Αλλα μιας και τα ονειρα επεστρεψαν με την ιδια σφοδροτητα και μιας και -ετσι νομιζω τουλαχιστον- αντεχω ακομα, ετσι θα γινει. Οκ, ξεχαστηκα. Αλλα δεν ξεχασα. Κι αφου δε σε ξεχασα, θα το πιασω απ' την αρχη, θα μου πιω το αιμα, να δω ποσο αντεχω, να δω αν αξιζω τον κοπο. Εσβησα το μικρο φως, να μην το ξοδευω κι αδικα. Κι αρκουμαι σε μερικα αθωα παιχνιδια με σπιρτα ασφαλειας.

Don't ask
Know that it's understood
There's not enough of me

Ναι ξερω. Δεν εχει νοημα. Αλλα εγω ποτε δεν μπορουσα να κανω αλλιως. Το ακατορθωτο αποτελουσε παντα τον πιο σαγηνευικο προορισμο. Και δεν ειμαι και σιγουρη οτι εχει σημασια το τι μπορει να σου προσφερει ο αλλος. Σημασια εχει τι σου προσφερει αυτο που νιωθεις εσυ. Μια ιστορια αναμεσα σε δυο ανθρωπους συμβαινει με τεσσερις τροπους ταυτοχρονα.

Τροπος πρωτος: η ιστορια συμβαινει οπως τη βιωσες εσυ.

Τροπος δευτερος: η ιστορια συμβαινει οπως τη βιωσε ο αλλος.

Τροπος τριτος: η ιστορια συμβαινει οπως τη βιωσατε κι οι δυο μαζι.

Τροπος τεταρτος: η ιστορια συμβαινει οπως τη βιωσαν οι τριτοι.

Κι οταν αυτη η ιστορια τελειωσει, τον μονο απο τους παραπανω τροπους που μπορεις να εμπιστευτεις, ειναι ο πρωτος. Γιατι το δευτερο δεν το εμαθες ποτε, γιατι τον τριτο οσο κι αν προσπαθησεις δε θα μπορεσεις ποτε να τον συλλαβεις με απολυτη αντικειμενικοτητα και ο τεταρτος δεν εχει καμια απολυτως εξουσια πανω σου.

Στον απολογισμο σου, επομενως, δεν εχεις το προνομιο να αναρωτηθεις ουτε "τι πηρα απο τον αλλο" ουτε "πού πηγε αυτο που ζησαμε" ουτε "καθενας στη θεση μου αυτο θα εκανε". Εχεις ομως το δικαιωμα να σε καθισεις κατω και να σε ρωτησεις "ποσα απο αυτα που ενιωσες και ειπες και εδειξες και εζησες τα εννοουσες";

From every point in space We've come to this place
So how can it not be fate When we were made this way

Γιατι, ναι οκ, σιγουρα κατι πηρες απο τον αλλον και σιγουρα κατι ζησατε και ασφαλως πολυς κοσμος εχει βρεθει ή θα βρεθει στη θεση σου. Αλλα αυτο που εχει σημασια ειναι οτι συνεβη/συμβαινει σε σενα. Και ναι, μπορει να ειναι απαισιο που ποτε δε θα μπορεσεις να πεις στον αλλο τι ενιωσες, μπορει να ειναι ανυποφορα επωδυνο που τα πραγματα δεν ηρθαν οπως θα ηθελες,
αλλα οπως και να 'χει καπως ηρθαν. Οσο εσυ τα σχεδιαζες αυτα συνεβαιναν. Οσο προγραμματιζες τι ΘΑ ελεγες, χρειαστηκε να μιλησεις πολλες φορες. Κι αυτα τα δυο, σ' αρεσουν δε σ' αρεσουν, φτιαχνουν μια ιστορια. Κι οχι μια ιστορια οποια κι οποια, αλλα μια δικια σου ιστορια.

Κι ισως να ηταν να γινουν ετσι τα πραγματα, ισως αυτος να ειναι ο δρομος.

Για να λεμε τα πραγματα με το ονομα τους, εχω καταληξει σε ενα και μοναδικο συμπερασμα: οτι δεν εχω καταληξει πουθενα.
Μπορει και τιποτα απο τα παραπανω και απο τα προηγουμενα να μην εχουν καμια απολυτως σημασια. Μπορει και γω να μην ξερω τι θελω να πω. Μπορει και ολα αυτα να μην ηταν παρα μια κακη δικαιολογια για την παρουσιαση ενος δισκου κι ενος ζωγραφου. Κι αυτο μπορει να μην ειναι τιποτα περισσοτερο απο ενα κακο φιναλε σε κειμενο.
Ή και οχι.

[Au revoir, 'συ μονο]

2011-10-21T02:02:00.000+03:00

Καταγραφη figment, νουμερο εικοσιδυο, μερος πρωτο,

τιτλος "Au revoir, 'συ μονο"

[ή αλλιως "Οπτικοακουστικες Απουσιες"]

A dream of togetherness turned into a brighter mess

Ειναι που ξεκινουν ολα με αυτο το ιδιο φως. Αυτο το πειραγμενο φως που μπαινει στα ματια σου οταν τα ανοιγεις σιγα - σιγα κι εκεινο αρχιζει να κυλα μεσα στην ιριδα σα μικροι κρυσταλλοι ζαχαρης.

Και σχεδον ακους τον ηχο αυτων των μικροσκοπικων κοκκων, οπως κυλουν και φτιαχνουν σχιζοφρενικα μικρα καλειδοσκοπια. Ειναι ελαφρως πορτοκαλι -το ψυχρο. Και χαμογελαει σαν αγουροξυπνημενος μπομπιρας.
Και λες απο μεσα σου "ολα καλα θα πανε".Και το πιστευεις. Δυστυχως.

i wanna remember the places that we 've met

Δεν ειναι οτι κανεις τα στραβα ματια. Ειναι που καταβαθως το μονο που ηθελες ηταν να χορεψεις. Να χορεψεις χαζα, εκτονωτικα. Χοροπηδωντας πανω κατω -ισως και φορωντας λευκες γοβες και ροζ κραγιον- και κουνωντας το κεφαλι δεξια αριστερα, με τα μαλλια σου να τιναζονται στον αερα μισοϊδρωμενα.

Ναι, αυτο ειναι: καταβαθως το μονο που ηθελες ηταν να χορευετε για παντα, γελωντας με τον πιο αστειο τροπο. Κι ηθελες να χορευετε τραγουδια, με λυπημενους στιχους αλλα με χαρουμενες μελωδιες -για να ξορκιζει το ενα το αλλο. Για να ειναι ολα πιθανα. Οχι, δεν ηθελες να ερωτευτεις. Ηθελες να ζησεις μαζεμενα ολα τα παιδικα παρτυ που εχασες.

We both know it's going to be another long winter

Με το τραγικο φιναλε, λοιπον, πεταμενο σε καποια γωνια του μυαλου σου κι επιμελως ξεχασμενο, χορευεις. Χορευεις μεχρι να πεσεις κατω. Πεσμενη στο πατωμα, ακους τα τελευταια μετρα του τραγουδιου. Και το τραγουδι τελειωνει. Και μαζι με αυτο και το παιχνιδι. Τελος και το κυνηγητο.Δεν κυνηγιεστε πια. Για την ακριβεια δεν κυνηγαει πια.

Γιατι εσυ δεν επαιζες κυνηγητο -δεν παιζατε το ιδιο παιχνιδι. Εσυ επαιζες το παιχνιδι του χαμενου θησαυρου. Εψαχνες να βρεις το θησαυρο σου, το θαμμενο απο τη μερα της γεννησης σου. Εκεινος επαιζε κυνηγητο. Εκεινος το εβαλε πεισμα και σε επιασε πριν να τελειωσει καλα - καλα το καλοκαιρι. Εσυ εψαξες, εσκαψες βαθια και μεσα σου και πανω στο κορμι του και στην αμμο και στα πεζοδρομια και στα βραδια και στα σεντονια και στα αεροδρομια και πιστευες οτι τα καταφερες. Αλλα ξαφνικα με ενα εντυπωσιακο "φααπ!",ακριβως τη στιγμη που εκανε την εισοδο του ο χειμωνας, ο θησαυρος εγινε καπνος. Παιζατε διαφορετικα παιχνιδια, παιζατε ο καθενας μονος του. Επαιζε μονος του και κερδισε. Ετρεχες μονη σου και βγηκες δευτερη.

I couldn't sleep and then in dreams we meet and stay asleep

Χανεις τις μερες σου γιατι ετσι γουσταρεις. Χανεις τα λογια σου γιατι τα παραμελησες. Χανεις εσενα γιατι σε εβαλες σε δευτερη μοιρα. Χανεις τον υπνο σου γιατι δεν αντεχεις να βλεπεις το ιδιο ονειρο. Το ιδιο ονειρο μηνες τωρα. Ξαπλωνεις δυσκολα. Αφηνεις την μπαλκονοπορτα ανοιχτη -"για μια ωρα αναγκης",λες αλλα στην πραγματικοτητα το κανεις με την ελπιδα πως αν τη βρισκει ανοιχτη το ονειρο θα φευγει μια ωρα αρχυτερα και θα βρεις την ησυχια σου.

Καθε πρωι σηκωνεσαι απ'το κρεβατι, πας στο μπανιο, στεκεσαι μπροστα στον καθρεφτη και λες μεσα απ' τα δοντια σου "πλαγιασα μ' ενα ονειρο".Και κλαις χωρις ηχο, μη σ' ακουσει η κολωνια σου και θυμωσει. "Πλαγιασα μ' ενα ονειρο".Αυτο ειπες εκεινο το πρωι μολις μπηκες στο αμαξι σου κι αυτο λες καθε μερα απο τοτε."Πλαγιασα μ' ενα ονειρο".Και δε σε παιρνει ο υπνος.Πια.Για να πληρωσεις οπως σου αξιζει που ξεχασες να προσθεσεις την απαραιτητη κτητικη αντωνυμια:πλαγιασα μ' ενα ονειρο ΜΟΥ.

I don't want to lose myself[Frauen und Steine]

82 νυχτες το ιδιο ονειρο.Μονο δυο νυχτες ονειρευτηκες αλλα.Και τη μια, ακομα προσπαθεις να την ξεχασεις. Ξυπνησες και σκεφτηκες αμεσως αυτον τον πινακα. Ηταν η 55η ή 56η νυχτα, δεν εισαι σιγουρη.Ησουν,λεει, εσυ νεκρη μες στη μεση του πουθενα και το δερμα σου ξεραινοταν σιγα - σιγα, επαιρνε το χρωμα της αμμου, ωσπου μεταμορφωθηκες σε πετρα.Πετρα σχηματισμενη με το στομα μισανοιχτο.Κι ενω ησουν νεκρη και πετρωμενη, σε ειδες να ερχεσαι απο μακρια κλαιγοντας.Πεταχτηκες απ'το ονειρο με δυσπνοια και σε παρακαλεσες, αν ειναι να βλεπεις τετοια ονειρα, καλυτερα το ιδιο καθε βραδυ.Χιλιες φορες καλυτερα. Κι ας μη φταις.

Γιατι δε φταις.Γιατι οταν τον ποθο τον καταπινεις αμασητο, αυτος συσσωρευεται και γινεται φωτια. Απ' αυτες τις μεγαλες που αναβουν στις παραλιες τα καλοκαιρια. Και συ τον καταπιες ολοκληρο και αν τον κρατουσες λιγο ακομα, θα πεθαινες ή απο εσωτερικη πυροραγία ή απο τις αναθυμιασεις. Πηρες, λοιπον, κι εσυ ενα κομματι υφασμα βουτηγμενο στη μυρωδια, αυτη τη μια την αγαπημενη, σκουπισες τα ξεραμενα φιλια απ' τα χειλια σου κι αρχισες να φυσας τον πυρακτωμενο ποθο σου. Σαν κασκαντερ σε τσιρκο εμοιαζες. Κι εβλεπες μεσα στις φλογες να χορευουν οι ανατριχιαστικες λεπτομερειες και τα μισοειπωμενα και τα ψεματα και τα μυστικα και γελαγες τοσο πολυ που παραλιγο να παρουν φωτια τα δοντια σου.

Μα η φωτια ακομα να σβησει.

Αυτο δεν το περιμενες, σωστα;

[Συνεχιζεται..]

*Ολοι οι πινακες ειναι του Paul Delvaux και τα τραγουδια των au revoir simone, με τη σειρα που περιεχονται στο δισκο τους the bird of music.

Το τελος του κοσμου

2011-10-09T22:02:00.001+03:00

Καταγραφη figment, νουμερο εικοσιενα, τιτλος "Το Τελος του Κοσμου" [ή αλλιώς "And I'm feeling blue"].

Ορισμενες φορες σε σκεφτομαι τοσο εντονα, που νιωθω οτι θα ανοιξω το στομα μου και θα φτυσω κανα ασημενιο δαχτυλιδι. Διαβρωμενο απ' το αλατι της θαλασσας, αδικως θαλασσοπνιγμενο. Και θα θυμωσω με μενα που πιστεψα η ηλιθια οτι το ειχα χασει δια παντος.

Χτες το βραδυ ονειρευτηκα οτι καταστρεφοταν ο κοσμος. Ολα ειχαν μια αποχρωση μπλε ραφ κι ο μονος που νοιαζοταν για τη σωτηρια μου, ηταν ο πατερας μου. Πληρωσε ο,τι ειχε και δεν ειχε, λεει, για να εξασφαλισει δυο θεσεις για μενα και την αδερφη μου στο καλυτερο καταφυγιο της χωρας. Μαζεψα τα πραγματα μου σε τρεις μαυρους σακους και παραλιγο να ξεχασω την οδοντοβουρτσα μου. Φυσουσε δυνατα κι εβρεχε κολασμενα.
Ολα ηταν ετοιμα για τη σωτηρια μου κι ολα αυτα χαρη στον πατερα μου. Αλλα εγω τελευταια στιγμη ανοιξα την πορτα του τεθωρακισμενου τζιπ που θα μας οδηγουσε στο καταφυγιο, ετρεξα στο δρομο και πεταχτηκα στο αμαξι σου μπροστα. Τελευταια στιγμη προλαβες και φρεναρες. Εβαλα το χερι μου απ' το ανοιχτο παραθυρο του οδηγου, ανοιξα την κλειδωμενη πορτα και σου ζητησα να βγεις. Τοση ομορφια μαζεμενη σε μια αποβιβαση, δε θυμαμαι να εχω συναντησει ποτε μου.
Βγηκες. Περασα το χερι μου μεσα απο τα μαλλια σου. Τοποθετησα τον αντιχειρα μου στη στερνικη εντομη σου κι ενιωσα το χτυπο της καρδιας σου. Και για λιγα δευτερολεπτα ειχα αυτο το συναισθημα οπως οταν ξεδιψαμε. Σου εδωσα ολα τα απαραιτητα εγγραφα που θα χρειαζοσουν. Κι ετσι σου εδωσα τη θεση μου στο καταφυγιο. Για να σωθεις.
Μπηκα στο αμαξι σου, εβαλα οπισθεν κι εφυγα με υπερβολικη ταχυτητα μεσα στην πιο μπλε θαλασσα που δεν εχω δει στη ζωη μου ολη. Εσυ κοιτουσες.

Yeah, let's go for a ride.

"Περα απο αυτο το παραλογο, θα πρεπει να υπαρχει κι αλλο. Ειμαι σιγουρος", ειπε το αγορι με τα μαυρα δαχτυλιδια στα μαλλια.
Κι εγω τον πιστεψα. Και τωρα περιμενω αυτο το αλλο παραλογο να με ρουφηξει και να με εισπνευσει, να με φχαριστηθει.
Για την ωρα διαβαζω τις "Λεξεις" του Σαρτρ. Ναι, ξερω, ειμαι αξια της τυχης μου.

[Οχι Εγω]

2011-10-02T02:12:00.000+03:00

Καταγραφη figment, νουμερο εικοσι, τιτλος: Οχι Εγω [ή αλλιως Λογια Αλλων].

500 days of Summer

Δεν πολυπροχωρανε αυτες οι μερες.Κι επειδη δεν μπορω καλα - καλα ουτε να συμβω, κατα συνεπεια δε μου καθεται ουτε λεξη.
Δε θα την πιεσω. Την κατασταση.
Τευχος 44, Καλειδοσκοπιο και αποσπασματα απο εκει αυτη τη φορα. Ισως και καμια ασημαντη λεκτικη συμπεριφορα απο μερους μου στο που και που.
Α ναι, και μουσικη.

ΤΑ ΜΠΛΟΥΖ.

"Νόοου πούσι μπλουζ"
Κοιταζω εδω και μηνες
την πραγματικοτητα στα ματια
και προσπαθω να μεινω σοβαρος
Παιζουμε το παιχνιδι που
οποιος γελασει πρωτος
χανει
και εχω χασει
ηδη δυο φορες.
Παυλος Πετρης

(Παρενθεση ναι.)
Εγω, λεει [ποιος λεει;], φοβαμαι τα υψη και εχω ακροφοβια. Αλλα εχω βουτηξει και στο κενο. For fun κι ετσι. Για να εχουμε κατι να θυμομαστε.
Ρε με γαμησες, το εχεις καταλαβει;
(Παρενθεση οχι.)

Η ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΚΑΙ Η ΦΡΑΝΣΟΥΑΖ.

Virginia Woolf

Και ειπε η Βιρτζινια: Δεν μπορεις να βρεις γαληνη αποφευγοντας τη ζωη.

Francoise Sagan

Και της απαντησε η Φρανσουαζ: Φυσικα και πιστευω στο παθος. Σε τιποτε αλλο...

Η ΤΡΑΓΙΚΗ ΕΙΡΩΝΕΙΑ
Προτελευταιο αρθρο ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟΥ με θεμα ερωτικα σορτ στοριζ και το σαουντρακ τους.
Ας περασουμε παρακαλω στην τραγικη ειρωνεια αριθμο ενα: οι τιτλοι των σορτ στοριζ με σειρα εμφανισης.
1. Summer fuck
2. Κοπεγχαγη, Απριλιος 2011
3. Lacrimosa
4. Ανευ τιτλου
5. One night stand
6. Ενοχο σεξ
7. Ειμαι ρομαντικος, τι να κανουμε;
8. Sex marathon

Τιτλος της πουτανας της τραγικης ειρωνειας;
"Το καλοκαιρι μου σε τιτλους".

Ξερναω απο την υπερενταση ηδη. Αλλα επειδη η ζωη ειναι η μοναδικη στην παρτιδα αυτη που της επιτρεπεται να παιζει με πεντε ασους (κι εκει που νομιζεις οτι τα εχεις δει ολα, σου απανταει "δε νομιζω αγαπουλα"), ας περασουμε παρακαλω στην τραγικη ειρωνεια αριθμο δυο: αποσπασμα απο το σορτ στορι της Ιωαννας Γερακιδη, με τιτλο "Κοπεγχαγη, Απριλιος 2011".

"Με φιλαει με τοση δυναμη που νομιζω πως θα ματωσουν τα χειλια μου. (...) Πριν προλαβω να κλεισω την κουρτινα με τραβαει πανω του. Ακουγεται το

Ειναι σκοτεινα. Και φωτεινα. Ειμαστε ξαπλωμενοι. Κοιταζομαστε. Φιλι καυτο και δροσερο. Το τραγουδι τελειωνει."

Τιτλος αυτης της τραγικης ειρωνειας;
"Αυτο ειναι το δικο μου τραγουδι, κυρια Γερακιδη."

ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ
Ειμαι κακια. Πολυ κακια. Και μισοτελειωμενη. Ειμαι μια παρορμηση που την καταπιεσαν οταν ηταν παιδι και τωρα που μεγαλωσε, κυκλοφορει και το παιζει παθος. Κι εβρισα πολυ αποψε για τα μετρα μου. Αλλα ποιος χεστηκε; Εδω εχω κλαψει πολυ για τα μετρα μου τους τελευταιους δυο μηνες και δε χεστηκε ουτε η μανα μου.
Δε θελω ρε να κλαφτω. Το παραπονο με παιρνει μονο για τα μισολογα και τα πηγαινελα.
Θυμος με πιανει που βρηκα ενα κοινο αναμεσα στο μετρό και τον ερωτα: και τα δυο υπολειτουργουν αν καποιοι σταθμοι ειναι χωρις ανταποκριση.
Δεν πειραζει ομως. Εχω το Μαρκες εγω να με παρηγορει και να μου δινει συμβουλες για τις θλιμμενες πουτανες της ζωής μου.
Μου ειπε ο παππους Γκαμπριελ "Κοίτα μην πεθάνεις χωρίς να δοκιμάσεις τι θαύμα είναι να γαμάς από έρωτα". Και γω θα φυλαξω σαν κορη οφθαλμου τη συμβουλη του
Cause I'm a ride or die,
whether you fail or fly.

Ναι; Ναι.
Κι αυτη τη φορα χωρις "ή και οχι".

[Ξαπλωμενη]

2011-09-04T20:12:00.001+03:00

Nobuyushi Araki

Καταγραφη figment, νουμερο δεκαεννια, τιτλος Ξαπλωμενη [ή αλλιως Κλινηρεις Συνειρμοι]
*Πατα στα μπλε.Αν θες.

Ονομαζεται υπομονη, ο χρονος που παιρνει ο ποθος για να μεγαλωσει.

Ξαπλωσα στη μεση της Καλλιδρομιου, Κυριακη μεσημερι. Θυμηθηκα τον Jiří Kylián, τις κυριακατικες εφημεριδες, τον ατελειωτο υπνο, τον Julio Cortazar ["Και αφού κάνουν ὅ,τι κάνουν, σηκώνονται, πλένονται, βάζουν τὸ τὰλκ καὶ τὰ ἀρώματά τους, χτενίζονται, ντύνονται καί, ἔτσι, σταδιακὰ γίνονται ξανὰ αὐτὸ ποὺ δὲν εἶναι."], τα διλημματα, το σκοταδι, τα κλαματα, την Pia Colombo χαμενη στη μεταφραση, το παραπονο, το αγαπημενο μου χρωμα που δε θεωρειται χρωμα, το δευτερο αγαπημενο μου χρωμα που εχει διαλεχτει για να διακοσμει το πενθος, τη συμφωνια της Βαρκιζας και τους φιλους μου τους ποιητες, τη Νισυρο, μια Τεταρτη στη Lincoln Square στο Μανχαταν παρεα με τους Your Hand In Mine, την αδερφη μου που ποτε δεν προλαβαινω να τη συνειδητοποιησω γιατι παντα προλαβαινει και συμβαινει με ειλικρινεια και αυτο παντα θα μου θυμιζει ζαχαρη αχνη, ενα δαχτυλιδι κι αλλο ενα, τον Μπορχες και το διακαη μου ποθο να συμπεριληφθω καποτε στο βιβλιο των φανταστικων οντων του, την αναγκη να προχωρησω κι ας μην μπορω, τις ευκολες συναναστροφες που ξερουν καλυτερα απο καθετι να λειτουργουν καταπραϋντικα, τον Tom Waits ή και οχι, τον August Strindberg, το Killing Moon απο τους Echo and the Bunnymen και μονο, τον αστερισμο της Κασσιοπης, την αηδια που μου προκαλουν οι λεξεις και τη διπλη αηδια που μου προκαλω εγω [γιατι μου προκαλουν αηδια οι λεξεις και παρ' ολ' αυτα εξακολουθω να τις κυνηγω, ξεχνωντας οτι μπροστα - μπροστα απ' ολες τους τρεχει η "χιμαιρα"].

Τοση ωρα ξαπλωμενη. Και δεν περασε ουτε ενα αμαξι. Να τελειωνουμε.

[Το Τριπτυχο]

2011-08-23T16:33:00.000+03:00

Καταγραφη figment, νουμερο δεκαοκτω, τιτλος:Το Τριπτυχο [ή αλλιως Τα Τρια Αλφα.]

Η ΑΠΟΡΙΑ.

Sitting woman with legs drawn up, Egon Schiele

"-Μαλακία.....σχολιασε συμπερασματικα η φιλη της.

Εκεινη ανασηκωσε τους ωμους της σα να ηθελε να τιναξει απο πανω τους το βαρος μιας στιγμης παρελθουσης και υποκειμενικα επιπονης."

Μικρη, οταν τη ρωτουσαν τι ηθελε να κανει οταν θα μεγαλωσει, εκεινη απαντουσε οτι ηθελε να φτιαχνει ζυγαριες.
Να φτιαχνει ζυγαριες. Οχι ακριβειας. Απ' τις αλλες, τις μεταλλικες. Αυτες που βρισκεις πια μονο στα παλιατζιδικα και στα παντοπωλεια των χωριων της επαρχιας. Κι αυτο, οχι απο καποια εσωτερικη επιθυμια να ζυγιζει τα πραγματα, αλλα απο φοβο οτι κανενας δεν ηξερε να το κανει.

Μικρη, οταν τη ρωτουσαν ποιο ειναι το αγαπημενο της ποτο, εκεινη απαντουσε οτι ηταν η θαλασσα.
Η θαλασσα. Αυτο το κοκταιηλ απο νερο, αλατι, αερα, ζωοπλαγκτον, φυτοπλαγκτον, πετρελαιο και ηλιο. Αυτη η παραισθηση μητρας. Που σερβιρεται σε οποιαδηποτε θερμοκρασια κι ειναι παντα η ιδανικη. Που αν πιεις πολυ θα σε ξεκανει μια κι εξω απο αφυδατωση.

Η ΑΡΝΗΣΗ.

Yosebu, You will see

Μικρη οταν ηταν, ρωτησε τι ειναι ο θανατος και οι μεγαλοι ολοι της απαντησαν με τη σιωπη τους, κανεις δεν ανοιξε το στομα του να της απαντησει. Γι' αυτο κι οταν τη ρωτησαν τι νομιζει αυτη πως ειναι ο θανατος, εκεινη απαντησε οτι θανατος ειναι το φιλι.
Το φιλι. Οχι του αποχαιρετισμου ουτε της ανταμωσης. Οχι των ερωτευμενων ουτε της μανας στο παιδι. Το φιλι των μισοτελειωμενων ανθρωπων. Αυτων που αγνοουν τις απαντησεις και φοβουνται τις λεξεις που μπορει να δραπετευσουν απ' τα στοματα αν αυτα ανοιξουν. Και γι' αυτο φιλιουνται. Σα μια επιθυμια συνενοχης στη σιωπη του αποφευχθεντος ανειπωτου.
Το φιλι. Το πρωτο φιλι που δεν ξερει οτι θα ειναι και το τελευταιο. Το φιλι που μυριζει γαρυφαλλο και εγωισμο. Το φιλι που παιρνεις μαζι σου οταν ολα τ' αλλα σ' εχουν αφησει. Το φιλι που σε σκοτωνει χορηγωντας σου υπερβολικη δοση ζωης.

Μικρη, τη ρωτησαν ποια πιστευει οτι ειναι η μεγαλυτερη υποκρισια. Κι εκεινη απαντησε το δερμα.
Το δερμα. Κι ακομα δεν εχει καταλαβει γιατι απαντησε κατ' αυτον τον τροπο.

Η ΑΠΟΔΟΧΗ.

Bill Viola, Acceptance, 2008

Μικρη, τη ρωτησαν ποιο θεωρει οτι ειναι το εσχατο των εγκληματων. Κι εκεινη απαντησε οτι ηταν το βιολι. Κι οταν μεγαλωνοντας, τη διδαξαν οτι το βιολι στα αγγλικα λεγεται "violin" και η βια "violence" βεβαιωθηκε οτι ειχε πεσει μεσα με εκεινη την παιδικη της απαντηση.

Ακου.
Ν' αγαπας την απωλεια και να υπομενεις τη φθορα.
Να επανεφευρεις το χαος, να παραδινεσαι στη ληθη και να διεκδικεις την αγνοια.
Χαος. Ληθη. Αγνοια.
Γιατι αν η ληθη ειναι το αποτελεσματικοτερο φαρμακο, η αγνοια ειναι η ευεργετικοτερη προληψη.
Χαος.

[Bei Μir Βist Du Schön]

2011-07-17T23:06:00.002+03:00

*ολα τα κοκκινα, πλην του τιτλου, πατιουνται. Καλη διασκεδαση.*

[René Magritte, The dangerous liaison]

Καταγραφη figment, νουμερο δεκαεπτα, τιτλος: Bei Μir Βist Du Schön [ή αλλιως Close Your Eyes, We Are Blind]

Αγγιζω το στομα σου, με το δαχτυλο μου αγγιζω το περιγραμμα του στοματος σου, το σχεδιαζω σαν να το δημιουργει το χερι μου, σαν το στομα σου να μισανοιγει για πρωτη φορα και αρκει να κλεισω τα ματια μου για να το σβησω και να ξαναρχισω να το φτιαχνω, και καθε φορα κανω να γεννιεται το στομα που ποθω, το στομα που επιλεγει το χερι μου και σχεδιαζει πανω στο προσωπο σου, ενα στομα επιλεγμενο αναμεσα σε τοσα αλλα, επιλεγμενο με ηγεμονικη ελευθερια απο εμενα για να το ζωγραφισει το χερι μου πανω στο προσωπο σου και που απο ενα γυρισμα της τυχης που δεν προπαθω να καταλαβω συμπιπτει ακριβως με το στομα σου που χαμογελαει κατω απο εκεινο που σχεδιαζει το χερι μου.
Με κοιτας, με κοιτας απο κοντα, καθε φορα κι απο πιο κοντα και τοτε παιζουμε τον κυκλωπα, κοιταζομαστε ολο κι απο πιο κοντα και τα ματια μεγαλωνουν, πλησιαζουν το ενα το αλλο, κολλανε το ενα στο αλλο και οι κυκλωπες κοιτιουνται, οι ανασες τους μπλεκουν, τα στοματα συναντιουνται και παλευουν ανορεχτα, δαγκωνονται με τα χειλια, ακουμπωντας μολις τη γλωσσα πανω στα δοντια, παιζουν μεσα στον περιβολο τους που πηγαινοερχεται ενας βαρυς αερας με ενα παλιο αρωμα και μια σιωπη. Τοτε τα χερια μου θελουν να βυθιστουν στα μαλλια σου, να χαιδεψουν αργα τα βαθη των μαλλιων σου ενω φιλιομαστε σαν το στομα μας να ειναι γεματο λουλουδια ή ψαρια, ζωηρες κινησεις, σκοτεινη ευωδια. Κι οταν δαγκωνομαστε ο πονος ειναι γλυκος κι οταν πνιγομαστε μ' ενα συντομο και τρομερο ταυτοχρονο ρουφηγμα της αναπνοης, αυτος ο στιγμιαιος θανατος ειναι ομορφος. Και υπαρχει ενα και μονο σαλιο, μια και μονη γευση απο ωριμο φρουτο κι εγω σε νιωθω ν' ανατριχιαζεις απανω μου οπως η σεληνη στο νερο.
Χουλιο Κορτασαρ, Το Κουτσο, εκδοσεις ΕΞΑΝΤΑΣ

Χαμογελω στην ιδεα του ποσο ομορφο θα ηταν, την παραπανω περιγραφη, ο καθενας απο εμας να την επαιρνε και να την εκανε δικια του, να προσεθετε τα "δικα του" χειλια και τα "δικα του" δαχτυλα.Τη "δικη του" ανασα και το "δικο του" σαλιο.Τα "δικα του" ματια και το "δικο του" στομα.Να σχεδιαζε τα αμιγως προσωπικα του δευτερολεπτα.
Καληνυχτα και καλη τυχη.

*Ευχαριστω τη φιλη μου και εικαστικο Βικτωρια Καρβουνη [μπορειτε να τη βρειτε εδω] που με "συστησε" με το παραπανω αποσπασμα απο το προαναφερθεν βιβλιο του Κορτασαρ και για την ιδεα της οτι αν αυτο το κειμενο ηταν πινακας, θα ηταν του Μαγκριτ.*

[Nihil sub sole novum.Νihil sine magno labore]

2011-07-01T22:09:00.000+03:00

ryanmcginley

Καταγραφη figment, νουμερο δεκαεξι, τιτλος:
Nihil sub sole novum.Νihil sine magno labore [ή αλλιως Ουδεν κρυπτον απο τον ηλιο -ας κρυφτουμε στη γυμνια μας]

ο ουρανος πανω απο τα κεφαλια μας

Οταν με γνωρισε ημουν βουτηγμενη σε μια μυστηριακη αχλη. Αυτη την καλοκαιρινη αχλη βακχικου εγωκεντρισμου που σε χαρακτηριζει οταν εχεις προσφατα χωρισει κι επιδιδεσαι σε σεξουαλικες δραστηριοτητες αναζητησης του χαμενου χρονου. Ειχα στην ενεργεια μου αυτο τον ανεπιτηδευτο ναρκισσισμο του ανθρωπου, ο οποιος ξερει οτι γινεται συμπαθης σε ολους, που ξερει οτι τον κανει επικινδυνα γοητευτικο η αφηρημαδα του και η σιωπη του -χαρακτηριστικα που στην πραγματικοτητα οφειλονται στην παντελη ελλειψη επικοινωνιας με τον εαυτο του.

ryanmcginley

Κατα πασα πιθανοτητα με διαλεξε προτου καν εγω αντιληφθω οτι υπαρχει.Απ'την αλλη ακρη μιας φωτιας, με χαζευε με βλεμμα σχιστο και μισοκλειστο, λες και επεκρινε το αλαζονικο και ημιμεθυσμενο νευρικο γελιο που με ειχε πιασει. Στην πραγματικοτητα τωρα ξερω πως μονο αυτο δεν εκανε -αντιθετα, με ζυγιζε, με μετρουσε εκατοστο προς εκατοστο για να βεβαιωθει αν αξιζω τον κοπο να ασχοληθει μαζι μου και ταυτοχρονα φροντιζε να φυτεψει -με χειρουργικες κινησεις- μεσα μου την επιθυμια μου να με γοητευσει.
Ασφαλως και το πετυχε. Δε χρειαστηκαν παραπανω απο 24 ωρες, ελαχιστα βλεματα, πολλη ραθυμη συμπεριφορα και μια διακριτικη διαφωνουσα τοποθετηση φιλοσοφικου περιεχομενου για να τραβηξει την προσοχη μου.

ryanmcginley

Νομιζω οτι οσες μερες και νυχτες κι αν παρηλθαν εκεινου του εικοσιτετραωρου, οσος ιδρωτας κι αν χυθηκε, οσες λεξεις κι αν ειπωθηκαν, οσο μικρες κι αν ηταν οι διαρκειες κι οσο μεγαλες κι αν ηταν οι αποστασεις, για μενα ολα θα συναντιουνται σ' αυτο το εικοσιτετραωρο.
Αυτο το πρωτο εικοσιτετραωρο που υπαρχει σε καθε γνωριμια, που για τον αλλον εισαι καποιος αλλος, καποιος γοητευτικος ξενος, καποια πολλα -ή και οχι- υποσχομενη αγνωστη γη.
Και για ενα λογο ακομα: γιατι απ' ολα τα εικοσιτετραωρα της ζωης μου, αυτο θα μου θυμιζει πιο εντονα απ' ολα οτι
ζωη ειναι αυτο που συμβαινει ενοσω εσυ κανεις αλλα σχεδια.
Με την προσοχη μου στραμμενη σ' αυτο το εξεχουσας γοητειας διποδο, δεν ειδα αυτο που ερχοταν.

Nihil sub sole novum. Nihil sine magno labore.
Τιποτα καινουριο δεν υπαρχει κατω απο τον ηλιο.
Τιποτα χωρις μεγαλη προσπαθεια.

Sereντιπγιαντιπ

2011-05-12T00:35:00.000+03:00

Καταγραφη figment, νουμερο δεκαπεντε, τιτλος: Serenντιπγιαντιπ [ή Παραξενες συμπτωσεις λιγο πριν την αλλαγη της μερας].

"Πρωτα απ' ολα θελω να ξερεις οτι την αγαπησα οσο κανεναν αλλο στη ζωη μου. Και δε λεω μεγαλα λογια. Την αγαπησα ολοκληρη και καταλαθως. Ουτε που καταλαβα πώς εγινε. Και οσο κι αν εχω προσπαθησει δεν μπορω ουτε να θυμηθω. Απλα μια μερα, ξυπνησα και καταλαβα πως την αγαπω. Της το ειπα πολλες φορες, στα αστεια και στα σοβαρα. Προσπαθησα να της το δειξω και με ολους τους τροπους που ηξερα. Νομιζω πως με πιστεψε και πως χαρηκε που καποιος την αγαπησε οσο εγω.
Το πώς εληξε η ιστορια μας δε θα το μαθεις, γιατι δε σε αφορα. Το οτι κρατας αυτο το γραμμα στα χερια σου, αποδεικνυει οτι παντα υπαρχει χρονος για το οτιδηποτε. Χρονος που συνηθιζουμε να τον ξοδευουμε και γι' αυτο οταν τον χρειαζομαστε αυτος δεν ειναι πια εκει.
Εγω αγαπησα πολυ και το διεκδικησα. Και δεν αφησα το χρονο να παει χαμενος. Κι ηθελα να παιξω λιγο με τη ζωη και με τις ιστοριες που καμια φορα σκαρωνει.
Δεν ξερω ποιος/ποια εισαι. Ουτε αν αγαπας ουτε αν ξοδευεις το χρονο σου.
Χαρηκα ομως που εστω κι ετσι σε γνωρισα.

Μαριος.
Τριτη 7 Ιουνιου 2005.
Εξαρχεια."

Αυτο το χαρτι, το βρηκα πριν 40 περιπου λεπτα, κιτρινισμενο, φθαρμενο και πεταμενο στη γωνια Ιουστινιανου και Αυτοκρατορων Αγγελων, γυρνωντας απο το ψιλικατζιδικο. Το αντεγραψα αυτολεξει. Δεν εχω τιποτα να σχολιασω ουτε να συμπληρωσω. Μονο αυτο: για κανεναν λογο δεν πιστευω σε κωλομελογλυφατα παιχνιδια της τυχης, τυπου "Serendipity". Απλως μου εκανε εντυπωση το γεγονος οτι βρεθηκε στα δικα μου χερια αυτο το χαρτι/γραμμα/σημειωμα [μετα απο σχεδον 6 χρονια τουρισμου στα εξωτικα Εξαρχεια]. Θα επρεπε ή να εχει λιωσει απο τις βροχες και τις ζεστες ή να εχει βρεθει αργα ή γρηγορα σε καποιο καδο κι απο εκει στα Λιοσια.
Δε γνωριζω αν και ποτε η ζωη επιλεγει να μας πει κατι. Κι ουτε σκοπευω να τη "δω" Kate Beckinsale. Κι αυτο γιατι, αν επιτρεψω να μου συμβει κατι τετοιο, με την κατασταση που επικρατει στη ζωη μου αυτη την περιοδο, στην καλυτερη των περιπτωσεων:
α)το μοναδικο κοινο μας με την Kate θα ειναι "Ο ερωτας στα χρονια της χολερας" και
β)η ταινια δε θα λεγεται "Serendipity", αλλα "Σερεντιπγιαντιπ".

Αυτα.
Καληνυχτα και καλη τυχη.

Οι ανεμομυλοι του μυαλου σου

2011-05-06T01:29:00.000+03:00

Autumn Loneliness

Καταγραφη figment, νουμερο δεκατεσσερα, τιτλος: Οι ανεμομυλοι του μυαλου σου [ή στον Πλουτωνα σερβιρουν προγευμα ή Υποθεση "Δον Κιχωτης"].

το παρακατω κειμενο συνοδευεται απο αυτο το τραγουδι. παρακαλεισθε οπως πατηστε play πριν αρχισετε να διαβαζετε.

Ο καπετανιος και το πληρωμα του αεροσκαφους σας ευχονται καλο ταξιδι.

Κυκλοι.
Δεν μπορεις ποτε να ξερεις.
Δεν μπορεις ποτε να πεις.
Παντα καταληγεις με το κεφαλι σου να γυριζει.
Πας και βαζεις στο ριπιτ ολα τα αγαπημενα σου κομματια και εξοριζεις την λατρεμενη σου καρεκλα σε καποια μπαλκονατη γωνια με περισσευουμενο ηλιο και περιμενεις.
Κατι να συμβει.
Κατι να πεσει απο τον ουρανο.
Κατι να ξεπροβαλλει απο το εδαφος.
Κατι να.
Να μιλησεις.
Να μιλησει.
Να μιλησει καποιος.

Ολοστρογγυλα.
Καθενας μας εχει ενα καλοκαιρι κρυφο. Ενα δικο του, καταδικο του, καλοκαιρι, του οποιου την υπαρξη μπορει ακομα και να αγνοει.
Ειναι αυτο το καλοκαιρι που δεν το βλεπεις να ερχεται, που δεν το προσδοκάς καν, που δεν το προσμενεις, ρε παιδακι μου. Ειναι αορατο και ειναι παντα εκει. Μεγαλωνει και ανατρεφεται με τα τραγουδια που ακους, με τα μπινελικια που καταπινεις, με τις αδικιες που ανεχεσαι, με τους ερωτες που αγνοεις, με τις αναπνοες που προσπερνας, με τις σιωπες που φλερταρεις και τις φλυαριες που παντρευεσαι, με την τρελα που φοβασαι, με τις μυρωδιες που δυσκολευτηκες να αποφυγεις, με τα ονειρα που ξεχασες μα εκεινα δε σε αφησαν ποτε στην ησυχια σου, με τους φιλους που ποτε δε διαλεξες μα ειναι ακομα εδω, με τους εραστες που περιμενες ενω ηξερες οτι ποτε δε θα ερθουν, με τους γονεις που συγχωρησες αλλα δεν ξερεις καλα - καλα για ποιο πραγμα τους συγχωρεσες, με τα κειμενα που εγραψες οσο ελειπες απο εσενα τον ιδιο, με τις αυτοκτονιες που προγραμματισες και με τους καυσωνες που ανεβαλες, με τα φιλια που σκορπισες και εμεινες να τα χαζευεις που απογειωνονταν και με τα απομειναρια εκεινων των ημερων της ζωης σου που οσο κι αν προσπαθησεις δεν προκειται ποτε να θυμηθεις ουτε στο ελαχιστο.

Σφαιρικα.
Αυτο το καλοκαιρι, οσο κοιμασαι, παει και ξεχναει λιγη αμμο στο μπαλκονι σου για να μπορεις εσυ να αναρωτηθεις καιρο μετα "μα πώς βρεθηκε η αμμος στο μπαλκονι μου?" και για καποιο ανεξηγητο λογο να αποφασισεις να μην τη σκουπισεις ποτε.
Αυτο το καλοκαιρι ξεφαντωνει τις νυχτες της αστικης απνοιας, εκεινες τις νυχτες που νομιζεις πως δε συμβαινει τιποτα, ενω στην πραγματικοτητα συμβαινει: καλοκαιρι.
Αυτο το καλοκαιρι νυσταζει οταν χαμογελας υπερβολικα πολυ και χωρις λογο για παρα πολλη ωρα, οταν αποφευγεις δηλαδη μια καποια τζουρα θλιψης που ειδες να ερχεται και τρομαξες.
Αυτο το καλοκαιρι δε συμπαθει καθολου
1. τους "κολλητους" σου,
2. το φαστ-φουντ και
3. τον αυνανισμο.
Παντα με τη μικρη επιφυλαξη αυτα τα τρια να ειναι, κατα βαθος, ενα και το αυτο.
Αντιθετως, αγαπαει κρυφα
1. αυτους τους καποιους ξεχασμενους μεσα στα χρονια, που δεν εχουν τιτλο συγκεκριμενο στη ζωη σου και στη σκεψη τους χαμογελας ασυναισθητα,
2. τα φαγητα που κουραστηκες να φτιαξεις μονος σου και στο τελος τα εκαψες και
3. τις ξαπλωμενες στα σεντονια σου σταγονες ιδρωτα απο τους απιθανους κι ατελειωτους ερωτες που ονειρευτηκες.
Παντα με τη μικρη επιφυλαξη κι αυτα τα τρια, κατα βαθος, να ειναι ενα και το αυτο.

ΠΑΥΣΗ.

Γρηγορα και γυρω-γυρω.
Θελω να βαλω φωτια στις μεγαλες κρυες προσδοκιες μου που σιγονταρουν αυτο το γελοιο συναισθηματικο winter style. Να τις κυνηγησω μια - μια, να τις δεσω χειροποδαρα, να τις λουσω με βενζινη και να τις πυρπολησω. Ολα τα υπο το μηδεν, να τα καψει φωτια, να τα λιωσει, να πυρακτωσουν ολοι οι ανθρωποι σ' αυτην την πολη, ν' αρχισουμε να μοιαζουμε ολοι με μικρους ηλιους. Να εκλεγει πρωθυπουργος ο Καυσωνας και υπουργος δημοσιας ταξης ο Αυγουστιατικος Ιδρωτας. Να διοριστουν υπαλληλοι στο δημοσιο το Φιλι Με Γλωσσα και το Λαχανιασμα.

Στροβιλισμα.
Να εχω εν πασει περιπτωση
το γαμημενο δικαιωμα
να κυνηγαω τους ανεμομυλους μου,
με ή χωρις πιστο ακολουθο,
ελπιζοντας πως καπου υπαρχει
-ακομα και νεκρη-
μια καποια δικια μου Δουλτσινεα.

ΣΙΩΠΗ.

[Ανηκω σε ενα Τιποτα που περπαταει αναποδα με τα χερια στο πατωμα και που φλερταρει με την επικινδυνα γοητευτικη ιδεα της υιοθετησης ενος οντως οντος χαμογελου, καθηλωτικα ειλικρινους. Μια τετοια ιδεα, στις μερες, μπορει να στοιχισει το θανατο, ακομα και σε ενα Τιποτα.]

[Σκληρα, τρυφερα, ανθρωπινα]

2011-05-02T20:26:00.001+03:00

[Το επινοημα μου ειμαι εγω. Εγω δεν ειμαι κανενος, μονο παιδι δικο μου.]

Θα 'θελα να 'μαι η γυναικα της ζωης σου απο τη μερα που οι γονεις μου πρωτοσκεφτηκαν οτι θελουν παιδι μεχρι και τη μερα, πολυ μετα το θανατο μου, που για τελευταια φορα θα μνημονευσει καποιος το ονομα μου.
Ψεματα: θα 'θελα να 'μαι η γυναικα της ζωης σου απο τη στιγμη της Μεγαλης Εκρηξης εως και το τελος αυτου του συμπαντος.

Θα 'θελα να 'μαι ολα τα ουρλιαχτα που εχουν πνιγει μεσα σ' αυτη την πολη, να παρω φορα και να σαρωσω τα παντα, να μεινουμε μονο οι δυο μας ορθιοι.
Ψεματα: θα 'θελα να 'μαι καθε σιωπη που διακωμωδησα επειδη ντραπηκα που σε κοιτουσα βαθια στα ματια.Να μεινω ασαλευτη κι αργα και με ροη να σκισω τον κερατοειδη χιτωνα των ματιων σου, να κυλησω μεσα τους και να μετατραπω σε εναν παρατεταμενο σιωπηλο οργασμο.

Θα 'θελα να 'μαι βγαλμενη από τα Φτηνα Τσιγαρα του Χαραλαμπιδη κι εναν πολυκαιρισμενο και βρεμμενο Αυγουστο να σου δωσω ραντεβου εκει που δε θα συναντηθουμε κι ετσι να σε ξαναγνωρισω.
Ψεματα: θα 'θελα να 'μαι το Υπερωκεανιο του Εμπειρικου, με σαρκα και οστα, θεορατη κι επιβλητικη να πεσω με παταγο απο τον ουρανο στην πλατεια Συνταγματος, χιλιαδες περιστερια να σκορπιστουν ολογυρα, κανεις να μη με παρατηρησει εκτος απο σενα, να επιβιβαστεις πανω μου απο καθαρη περιεργια και τοτε να αρχισω να ξανασηκωνομαι στον ουρανο, να πεταω με σενα πανω μου, με τη βοηθεια ολων αυτων των χιλιαδων περιστεριων που τρομαξα προ ολιγου.

Ψεματα. Λατρευω να λεω ψεματα. Γιατι η αληθεια ειναι οτι θα τα αφηνα ολα ως εχουν.
Θα με αφηνα οπως ειμαι, ημιτελη.
Σα μια ληξιπροθεσμη ελπιδα πως ολα θα αλλαξουν.
Θα με αφηνα κρυμμενη μεσα σε μουσικες, να τρεχω μεσα σε ταινιες, να χαζευω απ' το μπαλκονι μου τις νερατζιες της Ιουστινιανου με τον ηλιο κόντρα, να δακρυζω σε πλανο αμορσα οταν δε βλεπεις και να χαμογελαω απο ευτυχια γιατι ξερω οτι αυτος που εχει ταλεντο στο να φευγει, ειναι ο ιδιος ανθρωπος με αυτον που αντεχει να επιστρεφει.

Δεν ειναι που καλοκαιριαζει. Ειναι που φευγει η ανοιξη. Δεν ειναι που χανω τον υπνο μου. Ειναι που ονειρευομαι με τα ματια ανοιχτα.

Rewind και Repeat.

Ετσι κι αλλιως τα πραγματα θα κυλησουν οπως θελουν αυτα.

2011-04-03T19:15:00.001+03:00

Καταγραφη figment, νουμερο δεκατρια, τιτλος: Το Γουρλιδικο [ή Η Ζωη Ξερει].

Πριν 40 περιπου λεπτα, ξεκινησα να γραφω αυτο το κειμενο, με μια απιστευτη επιθυμια να με καρακατακραξω [εξαιρετα ελληνικα], να με μειωσω, να με προσβαλω, μπας και βαλω μυαλο.
Καποια στιγμη επιασα τον εαυτο μου να σκεφτεται "...Έτσι κι αλλιώς τα πράματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει. Κι εγώ την εμπιστεύομαι"
κι εμεινα να αναρωτιεμαι πού το εχω ακουσει αυτο. Και θυμηθηκα. Στα "Φτηνα Τσιγαρα" του Χαραλαμπιδη.
Και τοτε αλλαξα γνωμη και αποφασισα να μην ασχοληθω με εμενα με εναν τοσο drama queen τροπο.
Αυτο το κειμενο, λοιπον, δε θα το γραψω ποτε. Γιατι αντι αυτου, θα ξαναδω τα φτηνα τσιγαρα. Καθισμενη στο μπροστινο μπαλκονι του σπιτιου μου. Με τον ηλιο καταφατσα, να προσπαθει να με πεισει οτι ειναι Αυγουστος.
Αυτο το κειμενο θα το διαγραψω κι απο το μυαλο μου. Γιατι δε θελω να πω τιποτα, γιατι δεν πρεπει να θελουμε να πουμε τιποτα, γιατι "έτσι κι αλλιώς τα πράματα θα κυλήσουν όπως θέλουν". Και μενα δε μου περισσευει χρονος για αυτομαστιγωματα. Θελω να ειμαι εδω να παρακολουθησω τη συνεχεια. "Αυτή είναι η ζωή μου. Συνεννοηθήκαμε;"

Και στην τελικη,

«Θα ‘θελα τόσο πολύ να σ' εντυπωσιάσω". Αλλα δε θα το κανω. Γιατι το μονο που μενει στο τελος ειναι μια προσπαθεια. Και γω ακομα δεν εχω κανει τη δικη μου, τη μεγαλη, αυτη που μου πρεπει.
"Ούτε που πρόλαβα ν' αρχίσω". Τωρα, λοιπον, το πιανω απ' την αρχη και παω. Το πιο δυσκολο πραγμα στη ζωη ειναι να διαβαζεις τα σημαδια και να μη φοβασαι. Να μη φοβασαι να αλλαξεις το προαποφασισμενο σου γι' αυτο που θα ερθει. Και γω το ξερω πως ειμαι απο αυτους που παντα φοβοντουσαν, αλλα αυτη τη φορα δε φοβαμαι. Και δεν ονειροβατω. Ξερω τι πρεπει να κανω, ξερω πού πρεπει να παω. Για να ειμαι σε θεση να πλουτισω κι αλλο τη συλλογη μου απο στιγμες. Απο στιγμες που με κρατανε να μην πεσω. Κι "όταν έχω αυτό τον ξαφνικό πόθο να πετάξω και δεν έχω πού να πετάξω, κρύβομαι στη συλλογή μου, γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές, τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές, σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια, λόγια...
Έτσι κι αλλιώς τα πράματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει. Κι εγώ την εμπιστεύομαι".

Κι εγω την εμπιστευομαι.

Κουραστηκα να σκοτωνω τους αγαπητικους σου

2011-03-18T22:18:00.006+02:00

Καταγραφη figment, νουμερο δωδεκα, τιτλος: Κουραστηκα να σκοτωνω τους αγαπητικους σου [ή Το Μεγαλο Φαγοποτι].

Salo, Pier Paolo Pasolini

Δεκαημερο θεατρου. Ειδα "Πλατονοφ", "Τριλογια του παραθερισμου", "Συρανο Ντε Μπερζερακ" και "Cock".

ΠΛΑΤΟΝΟΦ

Από τον Πλατονοφ κραταω την Ελενα Τοπαλιδου, τη Μαρία Πρωτοπαππα, και την Αριαν Λαμπεντ. Τις κραταω γερα και δεν τις αφηνω με τιποτα να φυγουν. Η πρωτη με τις σιωπες της, η δευτερη με τις παρουσες απουσιες της και η τριτη με τα προκλητικα δυσκολα ελληνικα της και τα θυμωμενα γαλλικα της, κρατανε ολη την παρασταση. Κατα τα αλλα, ολα τα υπολοιπα, νομιζω πως καπου τα εχω ξαναδει: σε καποιο προσχεδιο παραστασης της Μπαους, στον Κυνοδοντα, σε καποιο vintage καλοδουλεμενο διαφημιστικο σποτ...Δεν μπορω να θυμηθω πού ακριβως, αλλα καπου τα εχω ξαναδει. Ειδικα ο Σερβεταλης ειναι για περισσοτερα.

H ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΜΟΥ

Η Τριλογια μ' αρεσε. Κυριως για τις καθαρες προθεσεις του Μαστορακη, την αισθητικη της ολης παραστασης και την ερμηνεια της Εμιλυ Κολιανδρη. Με τρεις πολυ απλες επιλογες ο Μαστορακης "ανακαινισε" κυριολεκτικα ενα εργο που ποτε δεν πιστευα οτι θα μου κραταγε το ενδιαφερον:
1. με ενα μικρο θεατρο εν θεατρω στο ρολο της Τζακιντα,
2. ενα γεωμετρικα αψογο μοτιβο "πασαρελας" να σχολιαζει το φαινομενο του νεοπλουτισμου και της ποζας, και τελος
3. με μια εξαιρετικη απο αισθητικης αποψης τριχρωμια στα κοστουμια,τα σκηνικα και τα φωτα.
Δεν ξετρελαθηκα με το Γιαννο Περλεγκα, τη Γεωργιαννα Νταλαρα [κυριως γιατι αρκετες φορες δεν ακουγοταν] και με τον Προμηθεα Αλειφεροπουλο.

ΣΥΡΑΝΟ ΝΤΕ ΜΠΕΡΖΕΡΑΚ

Στο Συρανο υποκλινομαι. Υποκλινομαι στη σκηνοθεσια. Υποκλινομαι στην απιστευτη δουλεια που φαινεται οτι εχει ριξει ολος ο θιασος. Υποκλινομαι στα σκηνικα και τα κοστουμια. Αλλα πρωτα και πανω απ' ολα υποκλινομαι στο Νικο Συρανο Καραθανο για την ερμηνεια του αλλα και για ολα τα παραπανω. Αυτος ο ανθρωπος ειναι ισως ο τελευταιος των ρομαντικων. Οχι μονο ως ηθοποιος αλλα και ως καλλιτεχνης και ανθρωπος. Ο τροπος που παιζει/σκηνοθετει/αντιλαμβανεται τα πραγματα, σε φτανει στο σημειο να πιστευεις οτι κατεβαινουν απο τη σκηνη στην πλατεια διαφορες μυρωδιες. Η μυρωδια του ιδρωτα ή του αρωματος ενος ηθοποιου, η μυρωδια καποιου φαγητου το οποιο φαγωνεται φανταστικα πανω στη σκηνη, η μυρωδια καποιας αυλης, και η λιστα δεν εχει τελειωμο.... Σε φτανει παντα σε εκεινο το σημειο λιγο πριν κλαψεις, αλλα δεν κλαις ποτε: μαζευεται σαν κομπος η επιθυμια για δακρυα και το μονο που σου μενει να κανεις ειναι να χαμογελασεις. Για να το αποφορτισεις, να το ξορκισεις.

COCK

Οπως επισης, πολυ μου αρεσε και το Cock. Και σε αυτη την παρασταση, νομιζω οτι παιζει πολυ σημαντικο ρολο η καθαρη προθεση και παρουσια της σκηνοθετιδος Κατερινας Ευαγγελατου.
Το Cock ειναι ενα εργο, του οποιου ο ιδιος ο συγγραφεας, Mike Bartlett, δινει σαφεις οδηγιες για παντελη ελλειψη σκηνικων και μικροαντικειμενων. Συν τοις αλλοις, μεσα στο κειμενο υπαρχουν συνεχως ενδειξεις για το πώς πρεπει να ειπωθουν τα λογια -χαρακτηριστικο ειναι αυτο και στα εργα του Μαρτιν Κριμπ. Σημεια στιξης οπως η παυλα, τα αποσιωπητικα, η καθετος κλπ κλπ, τοποθετουνται απο το συγγραφεα, προκειμενου να εξηγησει το ρυθμο με τον οποιο οφειλουν να πουν οι ηθοποιοι τα λογια.
Η Ευαγγελατου οχι μονο δεν τα αγνοησε, οχι μονο δεν τα ελαβε μερικως υποψιν της [οπως κανουν αρκετοι σκηνοθετες με τετοιου ειδους κειμενα] αλλα αντιθετως, εστησε ολη την παρασταση πανω σ' αυτα τα δυο "θελω" του Bartlett. Και νομιζω οτι εκανε πολυ καλα.. Γιατι ειναι τετοιο το θεμα του εργου, που μαλλον χρειαζοταν και τοση καθαροτητα, για να μην προκαλεσει ανευ λογου και αιτιας. Ετσι, το μονο που μενει στο τελος, ειναι μια απιστευτα λειτουργικη και καιρια μεταφραση και 4 εξαιρετικες ερμηνειες, 4 ανθρωποι επι σκηνης, που πασχιζουν να ειναι τα παντα και τιποτα: αντρες, γυναικες, στρειτ, γκει, νεοι, ηλικιωμενοι, χηροι, δεσμευμενοι, διαζευγμενοι, θυτες, θυματα, νικητες, χαμενοι.... Ταμπελες και ονοματα για να μπορουμε να προχωρησουμε, να ορισουμε τα αοριστα,τα σχετικα, να πιαστουμε απο καπου για να μην τρελαθουμε, για να μας αντεξουμε.
Επισης θεωρω φανταστικο το σε ποιους δεν αρεσε το Cock. Απο μια μικρη σφυγμομετρηση δεν αρεσε:
α) σε κατ' ευφυμισμον ψαγμενο κοινο, το οποιο στη θεα μιας αδειας σκηνης δεν εχει απο πού να πιαστει για να πει οτι πηγε θεατρο, κατι ετοιμολογα ντεμεκ ιντελεκτουελ τυπακια που πιστευουν οτι το Cock απετυχε εκει που πετυχε το Ρεντ του Κου Φασουλη.
β) στους φανατικους υποστηρικτες των μειονοτητων και του δικαιωματος στη διαφορετικοτητα [κι οποιος καταλαβε, καταλαβε], αυτους που ουρλιαζουν φασιστικα για το δημοκρατικο τους δικαιωμα να ειναι διαφορετικοι. Και δεν τους αρεσε η παρασταση, ισως γιατι ο Τζων δεν ειναι αρκετα "λουγκρα", ισως γιατι ο Αντρας δεν ειναι τοσο "κραγμενη" οσο θα την ηθελαν, ισως γιατι η Γυναικα δεν αποδεικνυεται τελικα και τοσο "μουτζα", ισως γιατι ο Πατερας αγαπαει το γιο του χωρις εισαγωγικα και περισσοτερο απ' οσο θα τους βολευε. Ισως γιατι ακουσαν τους ηρωες να αναμασαν και να εκτελουν στα τρια μετρα, τα κλισε που τοσα χρονια εχουν ολοι αυτοι για σημαια και λαβαρο.
Και τελος
γ) στους εχθρους της απο πανω κατηγοριας. Σ΄ αυτους που στεκονται στο προφανες και για το προφανες διαλεξαν την παρασταση: η ιστορια ενος γκεϊ ζευγαριου. Και φυσικα, πώς ειναι δυνατον μια παρασταση με θεμα δυο αρρωστους ανθρωπους να ειναι καλη? [λενε αρκετοι εξ αυτων βγαινοντας απ' το θεατρο].

Επομενως μονο επιτυχια μπορει να θεωρηθει το γεγονος οτι μια παρασταση που σου προτεινει "ξεφορτωσου τα κλισε και τις ταμπελες", δεν αρεσε σε ανθρωπους καραφορτωμενους με ταμπελες..!

κονκλουζιον, γκραντ φιναλ
Τωρα, γιατι αυτος ο τιτλος στο συγκεκριμενο κειμενο μου? Ασφαλως και οχι τιμης ενεκεν μιας ταινιας που μου περασε αδιαφορη [και δεν εννοω Το Μεγαλο Φαγοποτι].
Αλλα γιατι νομιζω οτι ειναι ακριβως αυτο που συνδεει τις συγκεκριμενες παραστασεις: ο νικητης στον ερωτα και την αγαπη. 4 εργα απο 4 διαφορετικες εποχες, πραγματευονται την ιδια ανθρωπινη επιθυμια: να αποκτηθει το αντικειμενο του ποθου: ο/η αλλος/η.
Κι ολοι οι ηρωες αυτων των παραστασεων σκοτωνουν τους αγαπητικους των αγαπημενων τους, ακομα κι αν αυτοι οι αγαπητικοι ειναι ο ιδιος τους εαυτος, ακομα κι αν η δολοφονια που πραττουν ειναι ταυτοχρονα και αυτοκτονια. Και φυσικα, αυτο σε βαθος χρονου τους φθειρει, τους καταπονει, τους κουραζει.
Ο κυνικος και καταθλιπτικος Πλατονοφ, με την ξυλινη γλωσσα και τη βαρετη ολο τυπους καθημερινοτητα, μπλεκει σε μια ιστορια οπου 4 γυναικες, η καθεμια με τον τροπο της, τον διεκδικουν. Και αυτο θα του κοστισει τη ζωη του.
Ο Λεοναρντο της Τριλογιας παντρευει την αδερφη του με τον αντιζηλο του, για να μη χασει τη γυναικα που αγαπα κι αδερφη του, Βιττορια, με τη σειρα της, το δεχεται, γιατι θεωρει καλυτερο το να τον εχει με αυτον τον τροπο, απο τον να μην τον εχει καθολου. Και μεσα σε ολο αυτο το γαϊτανακι, ο συναισθηματικα αναπηρος κι ηλικιακα φθαρμενος ζιγκολο Φερντιναντο, που καλοπιανει κυριες
μιας καποιας ηλικιας για να μπορεσει να σταθει σε μια ζωη γεματη οικονομικες απαιτησεις.
Ο δυσμορφος, προκλητικος κι οξυθυμος Συρανο, δεχεται να γραφει και να στελνει γραμματα εξ ονοματος του Κριστιαν, ενος βλακα ομορφονιου γασκωνου, στη γυναικα που αγαπα οσο τιποτα αλλο στη ζωη του, τη Ρωξανη. Γιατι αυτος ειναι ο μονος τροπος για να την εχει, για να της πεις οσα νιωθει. Κι οταν στο τελος ο Κριστιαν μην αντεχοντας να βλεπει τη γυναικα του να τον αγαπα για κατι που δεν ειναι, σκοτωνεται οικειοθελως, στην πραγματικοτητα, σκοτωνει τον αντιζηλο του Συρανο, βγαζει τον εαυτο του απο τη μεση. Παραλληλα, με αυτο, εχουμε και τον Ντε Γκυς, εναν πλουσιο παντρεμενο στρατιωτικο, ο οποιος αγαπα τοσο τη Ρωξανη, ωστε να αφηνει νηστικο ενα ολοκληρο ταγμα και να το στελνει σε μαχες αυτοκτονιας, με την ελπιδα οτι θα πεθανει ο Κριστιαν -και ο Συρανο.
Και τελος, το Cock, ειναι μια κυριολεκτικη κοκκορομαχια αναμεσα σε εναν αντρα και μια γυναικα, για το ποιος απο τους δυο θα κερδισει τον Τζων. Ενας απο τους δυο οφειλει να βγει νοκ-αουτ κι ο αλλος να παρει το επαθλο..

Γιατι και στη ζωη το ιδιο συμβαινει. Καθε φορα που ερωτευομαστε καποιον, καθε φορα που διεκδικουμε καποιον, αλλα και καθε φορα που κατακτουμε καποιον, δε γεννιεται μονο μια σχεση -πεθαινουν και δεκαδες αλλοι πιθανοι αγαπητικοι και ερωτες. Και σε ορισμενες περιπτωσεις, μια ολοκληρη σχεση αναλωνεται στο να κατοχυρωσουμε τα "εδαφη" μας, στο να επιβληθουμε εμεις αντι καποιου αλλου πιθανου εραστη και μ' αυτο τον τροπο σκοτωνουμε ή "σκοτωνουμε" αγαπητικους, αντιζηλους και μνηστηρες και ενιοτε και τον ιδιο μας τον εαυτο. Και καπως ετσι ο ερωτας αποδεικνυεται ενα πολυ κουραστικο αλλα παρολαυτα γοητευτικο φαγοποτι μεχρι θανατου..
Οπως λεει και ο Michel Onfray στο βιβλιο του Η Κοιλια Των Φιλοσοφων [πληροφορια που απεσπασα απο το προγραμμα του Συρανο Ντε Μπερζερακ]:
τροφη για το μηδεν και για την αιωνιοτητα, οι ανθρωποι, ειναι προορισμενοι να τρωνε και να τρωγονται. Διατροφικη μεταφορα, ο θανατος δεν ειναι παρα μια απο τις πολυαριθμες εκδοχες της στοματικοτητας.

Καληνυχτα και καλη ορεξη.

Better Use The Other Heart

2011-03-14T18:37:00.000+02:00

Καταγραφη figment, νουμερο εντεκα, τιτλος: Better Use The Other Heart [ή Un bouquet des violettes: ζητείται μΕΡΩΣ].

- και πάλι, για πάντα, από όλα τα πράγματα που μπορούν να σου συμβούν ο θάνατος είναι το χειρότερο, αλλά και πάλι, υπάρχουν φορές που δεν είμαι καν σίγουρος για αυτό. αλλά δεν ξέρω, ποτέ δεν θα είμαι σίγουρος. σε κάθε περίπτωση. -
ετσι λεει ο λαρυγγας [πατα ντε] στο μπλογκ του. συμπασχω.

Αυτες τις μερες ακουω συνεχεια Nalyssa Green, το δισκο της barock, τον οποιο μπορεις να τον κατεβασεις δωρεαν στο site της [ναι, πατα τον τιτλο]. Υπαρχουν τεραστιες πιθανοτητες η Nalyssa να μην ειναι ανθρωπος.. Σοβαρολογω. Μοιαζει περισσοτερο με ενα πολυχρωμο επινοημα, το οποιο δυσκολευεσαι και να αποφασισεις απο πού εχει σκασει μυτη. Definitely like.

Επισης ακουω και May Roosevelt το δισκο της Panda, a story of love and fear. Την προτιμω μονη της, παρα με τον the boy. θα αγορασω και τον καινουριο της δισκο, haunted.

Theremin days αυτες οι μερες κι αν συνεχισω για λιγο ακομα ετσι, με βλεπω συντομα να πιστευω οτι ειμαι ηρωιδα του Τιμ Μπαρτον. Πλακα θα 'χει.

Better Use The Other Heart.
Το οποιο παει να πει οτι με αυτη δεν ειδαμε φως. Κολλησε στη λασπη και δεν τσουλαει.
Το οποιο παει να πει του κωλου λογοπαιγνια για να κρυβουμε αυτα που ντρεπομαστε να ομολογησουμε.
Καλυτερα να χρησιμοποιησεις την αλλη καρδια.
Την καβατζα. Αυτη με τις αντοχες και τις αναισθησιες. Αυτη που ντυνεται κυνικη και κινουμενη σε αργους ρυθμους, δινει μαθηματα υπομονης και συμπαντικης ανατασης.
Un bouquet des violettes.
Το οποιο παει να πει οτι, σ' αρεσει δε σ' αρεσει, το μωβ ειναι το χρωμα σου, πνιγμενο στο λευκο. Μπαινει στο δωματιο και πηδαει απ' το μπαλκονι. #οδηγια_του_σκηνοθετη.
Το οποιο παει να πει οτι οι λεπτομερειες που θυμασαι και αναπολεις ειναι αυτες που ξεχασε ο συνενοχος, ο ημουν-εκει-μα-δεν-καταλαβαινω-τι-λες. Το ζεις μονη σου.
Ενα μπουκετο βιολετες.
Απο αυτες που μολις θυμηθηκες οτι σου φερνουν αλλεργια. Αλλα θα τις μυρισεις και θα τις στολισεις και θα πεις και ευχαριστω γιατι τις παρηγγειλες, γιατι τις λαχταρησες κι οχι δε θα σε παρει ο υπνος γιατι το τελος ειναι αυτο που αξιζει να δεις.

Ζητειται μΕΡΩΣ.

[Max Baryshnikov]

[Δεν εβγαζα
ποτε νοημα.
Δεν ξερω
γιατι πρεπει
να βγαλω
τωρα.]

Ησυχια.

Φωνη βοωντος εν τη Αποκρεω - human masquerade

2011-03-01T20:20:00.005+02:00

Στο προηγουμενο ποστ ξεχασα να αναφερω οτι ειδα και το The King's speech. Το βαζω διπλα στο biutiful και αρα πανω απο τα αλλα δυο.

Ξαναειδα το "ολομοναχοι μαζι" του κιμ-κι-ντουκ. Παλι εκλαιγα στο φιναλε. Επισης θελω να παντρευτω τη Νατασα Ατλας. Και ζηλευω παραφορα τους δυο ηρωες του κιμ-κι-ντουκ επειδη δε μιλανε. Δε βγαζουν αχνα. Τσιμουδια. Και τα λενε ολα.

Το "ολομοναχοι μαζι" ηρθε να μου απαντησει την ερωτηση που με απασχολει εδω και πολυ καιρο [μου την ειχε απαντησει και την πρωτη φορα που το ειχα δει]: υπαρχει τροπος ενας ανθρωπος να φερθει αλτρουϊστικα? Υπαρχει. Αν γινει διαφανος, αορατος, ανυπαρκτος για ολους εκτος απο τον ανθρωπο στον οποιο θελει να προσφερει. Αν δεν απαρνηθεις το εγω σου, αλτρουϊσμο δε βλεπεις [κατι σαν το "αν δε βρεξεις κωλο, ψαρι δεν πιανεις"].

Ξαναδιαβασα το βιβλιο του Σαρτρ "Saint Genet: Comedian and Martyr".
Θεατρο μεσα στο θεατρο. Εγκιβωτισμοι ζωης σε αρενες μασκαρεματος. Ο δρομος προς την αληθεια ειναι η υποκρισια.
Ντρεπομαι που ορισμενες φορες δεν εχω το θαρρος να πω στους ανθρωπους αυτο που πραγματικα πιστευω για αυτους.
Ανησυχω σκεπτομενη τις τεραστιες πιθανοτητες που υπαρχουν να το κανουν κι αλλοι αυτο σε μενα.
Δε θα μαθουμε ποτε τι πραγματικα ειμαστε και δε θα το πληροφορηθουν ουτε οι αλλοι.

Μπορει να φταιει που ερχονται Αποκριες και βλεπω παντου γυρω μου μασκαραδες. Και νιωθω να με τρωει το κοστουμι. Και νιωθω το δερμα μου να ιδρωνει πισω απο τη μασκα.
Εχθες μου ειπε μια κοπελα: "Ηξερες οτι ερχεται μια στιγμη στη ζωη μας που επιλεγουμε τη φωνη μας? Το πώς θελουμε να ακουγομαστε? Το αν θα μιλαμε χαμηλα, ψηλα, κλπ?"
Τη ρωτησα: "Εννοεις οταν ειμαστε μικροι, γυρω στα 6-7 που αρχιζουμε να κοινωνικοποιουμαστε?"
"Οχι" μου απαντησε "γυρω στα 15 συμβαινει. Προκειται για μια πολυ συνειδητη επιλογη. Διαλεγουμε τη φωνη μας αναλογα με το τι εντυπωση θελουμε να κανουμε στους αλλους, με το τι χαρακτηρα θελουμε να δειχνουμε προς τα εξω. Και ξερεις τι? Εγω νομιζω οτι τη θυμαμαι αυτη τη στιγμη".
Ενοσω μου εξηγουσε τι εννοει, συνειδητοποιησα δυο πραγματα: πρωτον οτι αυτο μου θυμιζε το "the king's speech" και δευτερον οτι κι εγω τη θυμαμαι αυτη τη στιγμη. Κι ηταν οντως στα 14 μου.
10 χρονια. 10 χρονια ζω με ψευτικη φωνη.
Φωνη-κοστουμι. Ποζα. Φορεμενη. Σε μια προσπαθεια να νομιζουν οι αλλοι αυτο που θελω/αντεχω να δειχνω. Περιπου εγω μα οχι εντελως.
Συντομα σκοπευω για λογους υγειας να κανω αφωνια για ενα μεγαλο διαστημα. Ο ανθρωπος που μου το προτεινε, περα των θεραπευτικων ιδιοτητων που μου παρεθεσε, με πληροφορησε και για το οτι, μετα απο αυτη την αφωνια, οταν ξαναμιλησω για πρωτη φορα, μαλλον δε θα αναγνωρισω τη φωνη μου. Τοσο διαφορετικα -και ισως σωστοτερα- θα εχει τοποθετηθει.

Συνδυαζοντας μεσα στο κεφαλι μου ολες τις παραπανω νεες γνωσεις, καταληγω στα εξης: εχουμε αναγκη ο ενας την υπαρξη του αλλου, χρειαζομαστε το να συμβιωνουμε. Αλλα το αντεχουμε μονο ζωντας "ολομοναχοι μαζι". Θελουμε να αποτελουμε μερος μιας κοινωνιας, να επικοινωνουμε με τους αλλους, να ανταλλασσουμε αποψεις και να εχουμε γνωμη. Αλλα η φωνη μας τραυλιζει, φανερωνει το κακο θεατρο, προδιδει οτι δεν ειμαστε αυτο που προσπαθουμε να "πουλησουμε", οτι κατα βαθος φοβομαστε την απορριψη του εγω μας. Κι ισως αυτη να ειναι κι η ομορφια της ζωης. Μια ανορθογραφη ομορφια, μια ομορφια ευκολοδιαβαστη για τους "αγραμματους", μια κατ' επιφαση ασχημια για τους απαιτητικους. Κατι σαν "ομωρφο". Κατι σαν "biutiful".

Σιωπη καραμουζα.

Jack Johnson - Rodeo Clowns

27 μερες μετα. τεσπα.

2011-02-26T02:35:00.001+02:00

27 μερες εχω να μπω στο μπλογκ. Μεσα σε 27 μερες:

-επιασα δουλεια σε μια γκαλερι, δουλεψα 15 μερες και η γκαλερι εκλεισε. οχι, δεν εφταιξα σε κατι εγω. φταιει που παντα ολα αργα ή γρηγορα βρισκονται ενωπιων ανθρωπου και ανθρωπων που λεει και ο αγγελος κυριου . τεσπα.
- ξανανεβηκε η περφορμανς του ιανουαριου, αυτη τη φορα με τον τιτλο "trauma(r)beit" στο Kinitiras studio. 2 παραστασεις ακομα και τελειωσαμε. Traumarbeit, παει να πει dream work, δηλαδη εργασια πανω στα ονειρα κι ετσι ονομαζε τη μεθοδο του ο Φρόιντ. Αν βγαλεις το r , μενει trauma beit. το οποιο παει να πει να συνεργαστεις με τα τραυματα σου. ονειρευομαστε λοιπον και μεσω των ονειρων μας εργαζομαστε με τροπο τετοιο ωστε να συνεργαστουμε με τα τραυματα μας. Και λιγο πολυ, με τροπο βιαιο ορισμενες φορες, μου συνεβη και μενα αυτο μεσω αυτης της παραστασης. τεσπα.
-οι die Haken κανανε πραγματικο αθλο με τα τραγουδια. ολα ηχογραφηθηκαν και μιξαριστηκαν απο αποσταση. ειναι εξαιρετικη δουλεια και αρεσει πολυ στο κοινο. [αυτο το τελευταιο με κανει τριευτυχισμενη].
- ειδα το biutiful, το black swan και το 127 hours. ειναι γραμμενα με σειρα προτιμησης, με τεραστια διαφορα του πρωτου απο το δευτερο. για την ακριβεια επαθα σοκ με το biutiful. σοκ. το μονο που με εκνευριζει στο γεγονος οτι στανταρ θα παρει η Πορτμαν το Οσκαρ [το οποιο της αξιζει κατα τα αλλα] ειναι οτι ετσι θα βραβευτει και μια ταινια "πολυ κακο για το τιποτα". τεσπα.
- αρρωστησα δις. τεσπα.
- πηρα ενα τεραστιο μαθημα ως προς το οτι τελικα δε χαιρουν ολοι οι ανθρωποι σεβασμου ουτε εμπιστοσυνης και αξιας. και για να το πω με μια ατακα απο το biutiful: καποτε καποιος σε ενα τσιρκο φροντιζε για χρονια τιγρεις. τις αγαπουσε και τις νοιαζοταν. σε μια απο αυτες ειχε τοση αδυναμια, που αποφασισε να την παρει κατοικιδιο στο σπιτι του. πιστευε οτι δεν υπηρχε καμια περιπτωση να διατρεχει κανεναν κινδυνο. ωσπου μια μερα τον κατακρεουργησε. [ή καπως ετσι]. τεσπα.
- ξεκιναω, καλως εχοντων των πραγματων, προβες για το επομενο εργο. σταυρωνω τα δαχτυλα και για την ωρα δε λεω κουβεντα. ειμαι ενθουσιασμενη και ελπιζω συντομα να χε**ω απο τη χαρα μου και να μπορω να πω περισσοτερα. τεσπα.
- η eli εχει αγριες διαθεσεις και καλα κανει. ετοιμαζει δυο δουλειες-εκδρομες. ειναι ευλογια να αγαπας τους συνεργατες σου και να εκτιμας τους φιλους σου. τεσπα.
- τα πηρα ασχημα και εξακολουθω να τα παιρνω με την κατασταση που επικρατει στην Ελλαδα. μας κοροϊδευουν καταφατσα και το φχαριστιουνται. αυτη η χωρα θα καταρρευσει συντομα και τοτε θα το φχαριστιεμαι εγω. ουτως ή αλλως εμενα η δουλεια μου δεν εχει τοπικα χαρακτηριστικα ουτε αναγκη απο συνορα και τοποθεσιες. κι η αληθεια ειναι πως ουτε και γω ψηνομαι να μεινω πισω. τεσπα.
- διαβασα rosalind krauss και συγκινηθηκα με τη δικαιολογημενη απηχηση της δουλειας του ΤιμοLéon Βερεμη και του δισκου "Futrue". [ασχετα μεταξυ τους αλλα μ' αρεσαν διπλα διπλα]. τεσπα.
- ξεκινησα ενα σεμιναριο σκηνοθεσιας με το Νικιτα Μιλιβογεβιτς. Ενδιαφερον. τεσπα.

εχω ξεχασει απειρα, γιατι μπορει 27 μερες να μην ειναι ουτε μηνας, αλλα ηταν εντυπωσιακες και πληρης απασχολησης.
ελπιζω να κρατιεμαι σε καλυτερη φορμα απο εδω κι επειτα. Αλλα πρωτα και πανω απ' ολα νιωθω μια εντυπωσιακα ψυχραιμη αδιαφορια για τα παντα. Δε με νοιαζει και πολυ. Απλως συμβαινω. Λες και προσπαθω να απεχω απο την πολλη βλακεια, γιατι προσφατως εμαθα οτι ειναι κολλητικη. τεσπα.

καληνυχτα και καλη τυχη.

trauma(r)beit, Figments

Η ανοδος και η πτωση του Γ' free press [R.I.P. Lifo]

2011-01-19T10:11:00.008+02:00

καταγραφη figment, νουμερο δεκα, τιτλος: Last In, First Out.

Ειχα να διαβασω lifo απο το επικο τευχος, με το εξαιρετικα εναλλακτικο και αντικομφορμιστικο εξωφυλλο - αφιερωμα στην πολυσελιδη συνεντευξη του Βγενοπουλου, με τιτλο "Η ανοδος κι η ανοδος κι η ανοδος [σιγα, θα βρεις] του Mr MIG".
Δεν εχω προβλημα με τον κυριο, το εως τοτε στιλακι της lifo αποδειχτηκε εξαιρετικα υποκριτικο.
Χτες το βραδυ, μπηκα στον Ενοικο στα Εξαρχεια για μια μπυρα, ηταν μια lifo πανω στο τραπεζι, την ειδα ετσι μικρη και μαζεμενη, λες και πασχει απο ανορεξια και ειπα: "παρ'την". Και την πηρα. Γυρισα σπιτι και τη διαβασα.
Και θυμηθηκα ολους τους λογους για τους οποιους ειχα σταματησει να τη διαβαζω. Αλλα το χειροτερο ειναι οτι δε βρηκα κι αυτους που, ακομα και μετα το MIG εξωφυλλο, θα με εκαναν να την ξεφυλλισω.
Εκτος lifo οι mhulot,πιτσιρικος και Ειρηνη Χειρδαρη [παροτι αναφερεται στους συνεργατες, η στηλη που διατηρουσε δεν υπαρχει πια]. Ναι, καταλαβαινω, φταιει η κριση. Αλλα κρατησαν τη Μεροπη Κοκκινη.Αυτη με το "φανταστικο" αρθρο πριν λιγα χρονια για το οτι μπορεις να κανεις ΟΛΑ αυτα που απαγορευονται στο μετρο, δηλαδη να φας, να πιεις, κλπ [το ειχε διαπιστωσει μεσω της βιωματικης οδου]. Και το μουσικο ρεπορταζ το κανουν ο Φωτης Βαλλατος με το Γιωργο Μιχαλοπουλο [ο οποιος Μιχαλοπουλος ουτε που το καταλαβα οτι ειναι επι των μουσικων, απο τη στηλη με τους συντακτες το πληροφορηθηκα]. Και τον pitsiriko μαλλον προσπαθει να τον αντικαταστησει ο Νικος Δημου. Γιατι δεν εξηγειται αλλιως το "εκπαγλο" κειμενο του στη στηλη του, "Υπερκειμενα" [την οποια παρεμπιπτοντως μπορει να την μετονομασει σε "Υπερτιμημενα" ή "Υποκειμενα", οποιο προτιμα] με τιτλο "Καζαμιας Αλαλουμ" [δεν υπαρχει πιο αστεια εικονα απο εναν ανθρωπο μιας αλφα ηλικιας με νεανιζον χιουμορ]..
Ηρεμησα με τη συνεπεια του Κουλογλου και του Ρηγοπουλου [σου αρεσουν δε σου αρεσουν, γραφουν οπως εγραφαν και -κυριως- ξερουν για ΤΙ γραφουν].
Αλλα ας βαλουμε στην ακρη το απουσιολογιο. Παρακατω.

Εχω μια βασικη ερωτηση: τι παει να πει ο ορος free press? Γιατι εγω ειχα την εντυπωση οτι free press, δεν παει να πει μονο οτι διανεμεται δωρεαν, αλλα οτι, συν τοις αλλοις, εκδιδεται και με εναν πιο diy τροπο [χωρις να σημαινει οτι θα λιμοκτονησουν οι δημοσιογραφοι και οι εκδοτες τους]. Αλλα δεν ηξερα οτι free press θα μπορουσε να ηταν και το Nitro, αν δεν το πληρωνες στο περιπτερο. Γιατι αυτη ειναι η μονη τους διαφορα. Κατα τα αλλα, τις ιδιες διαφημιστικες καταχωρισεις φιλοξενουν, αρα τα ιδια λεφτα εισπραττουν. Αρα κι οι δυο για να ματσωσουν το κανουν. Απλως ο Κωστοπουλος ειναι ειλικρινης και οχι ντεμεκ εναλλακτικος. Και δε θα του παρει δυο εντιτοριαλ για να μας πεισει οτι δεν ντρεπεται που στο ενα τευχος εχει εξωφυλλο το Βγενοπουλο και στο επομενο την Αλεξιου.
Το πιο συγκινητικο, βεβαια, απ' ολα ειναι η ηρωικη προσπαθεια του Τσαγκαρουσιανου να μην κανει καμια εκπτωση στην υλη της lifo και στην πολυφωνια που παντα τη χαρακτηριζε ως free press. Γι' αυτο και μοιρασε δεκαπεντε στηλες και ρεπορταζ σε 3 ατομα: το διευθυντη συνταξης [!] Φωτη Βαλλατο και τους αρχισυντακτες [!!] Σταυρο Διοσκουριδη και Δεσποινα Τριβολη.

5 αρθρα ο Διοσκουριδης με τα εξης θεματα:
α. συζητηση με τον κ. Τηλεμαχο Χυτηρη [ειναι φανταστικη η αντιφατικη συναντηση των ιδιων παλαιωμενων επιθετικων ερωτησεων απο ενα νεο δημοσιογραφο με τις ανθρωπινες και νεανικα ευγενικες απαντησεις ενος παλιου πολιτικου. Ας ξαναδιαβασει τη συνεντευξη που πηρε ο Διοσκουριδης -μπορει και να μαθει πολλα απο την to the point πραοτητα του κ. Χυτηρη],
β. ενα drag show που πραγματοποιηθηκε στο Yoga Bala,
γ. η πολιτικη του Χ. Παπουτση και η μαντρα στη Θρακη,
δ. ο Αποστολος Δοξιαδης και η επανεκδοση του βιβλιου του "Μακαβεττας" και
ε. η στηλη "η φωνη του λαου", στην οποια παιρνει συνεντευξη απο το Βασιλη Κορκιδη, προεδρο της Εθνικης Συνομοσπονδιας Ελληνικου Εμποριου.
[Κι ουτε που θελω να ξερω ποιος ειναι αυτος ο "αγνωστος" συντακτης της "νεας στηλης" αθλητικου περιεχομενου με τιτλο "σημεια και τερματα", ο οποιος υπογραφει ως Σ.Δ.]

4 αρθρα απο την Τριβολη με θεματα:
α. συνεντευξη απο τον μπασιστα των burger project,
β. συνεντευξη απο την ηθοποιο κ. Ρανια Οικονομιδου [εδω η Τριβολη την πατησε οπως ο Διοσκουριδης με τον κ. Χυτηρη, αλλα στο πιο "θεατρικο"],
γ. η στηλη της "κοριτσι στην πολη" [με θεματα ενα παρτυ που της την εσπασαν κατι γαλλομαθεις κουλτουριαρηδες και κατι ξημερωματα που περπαταγε τη Συγγρου] και
δ. μια επιμελεια στη στηλη "i-love athens" για τα εικαστικα και μουσικα δρωμενα της πολης.

Και, τελος, 6 αρθρα απο το Βαλλατο:
α. επιμελεια της στηλης "you said it" [aka τις γνωμες των αναγνωστων και αυτα που κυκλοφορουν στο διαδικτυο],
β. τη στηλη "the weekly verdict", 28 λεξεις ολες κι ολες -χωρις τα αρθρα- τοποθετημενες μεσα σε βελακια που δειχνουν ειτε προς τα πανω ειτε προς τα κατω, συμβολιζοντας προφανως το τι αρεσε και τι δεν αρεσε αυτη τη βδομαδα στον πολυσχιδη διευθυντη συνταξης,
γ. ενα μουσικο αρθρο [πιο θελω-να-γινω-mhulot-στη-θεση-του-mhulot πεθαινεις. Ειδικα οι παρενθεσεις του ειναι ολα τα λεφτα -αφου για μια στιγμη μπηκα στον πειρασμο να τσεκαρω αν τις εχει κλεψει απο το blog του mhulot],
δ. τη στηλη "οι Αθηναιοι" [εδω δε θα μιλησω γιατι αγαπω drog_A_tek],
ε. ενα αρθρο με θεμα την επερχομενη συναυλια των Film και το 6 D.O.G.S και
στ. ενα club report με το τι παιζει μουσικα στην πολη αυτη τη βδομαδα.
Η Κοκκινη και ο Μιχαηλ εχουν απο 2 στηλες/ρεπορταζ ο καθενας.
Ο Κουτσογιαννοπουλος τα κινηματογραφικα.
Κι ολοι οι υπολοιποι συνεργατες στριμωχνονται στα μονοστηλα τους.
[Υποψιαζομαι οτι πολυ συντομα τα ζωδια θα τα αναλαβει η Βαγιανη. Η στηλη της ολο και πλησιαζει προς τη σελιδα του Σαλαμα. Μεχρι προτινως ειχαν και τη Χειρδαρη μες στη μεση, να κατεβαζει λιγο τους τονους και να κανει την ατμοσφαιρα πιο ερωτικη. Τωρα, αν καλοκοιταξεις τις δυο σελιδες, μοιαζει λες και το μακρυ ζωδιακο χερι της αστρολογικης σελιδας του Σαλαμα να ανηκει στη Βαγιανη, το οποιο εποφθαλμια τη θεση του -κατα κυριολεξιαν, μαλιστα, με αυτο το ματι μες στην παλαμη].

"Δεν ειχα ξαναβρεθει ποτε στη ζωη μου σε drag show. Η αληθεια ειναι πως το φοβομουν κιολας.Δε φταιω εγω.Η ελληνικη κοινωνια φταιει, που μας εχει κανει δυσπιστους, κλειστους και μονοχνοτους.Ηρθε η "Στρελλα" περσι, πηγε και ο Σταυρος Θεοδωρακης στις "Κουκλες" και καπως αναθαρρησαμε". Ταδε εφη Σταυρος Διοσκουριδης, αρχισυντακτης της lifo.
Μετα απο μια τετοια δηλωση, μπορουμε να ειμαστε σιγουροι για δυο πραγματα. Πρωτον, για το οτι η lifo ηρθε στον αθηναϊκο εντυπο και περιοδικο τυπο για να βγει και να κανει τη διαφορα, μιλωντας για ολες αυτες τις κοινωνικες ομαδες και αθηναϊκες φυλες που αγνοουμε και αποφευγουμε. Και δευτερον, οτι ηρθε για να στρεψει την προσοχη μας στα καλλιτεχνικα και πολιτιστικα δρωμενα που η τηλεοπτικη μας κουλτουρα μας απαγορευε να γνωρισουμε.
[Γελαω απειρα με την εκ των εσω προδοσια που επεφυλασσε η μοιρα στον Τσαγκαρουσιανο. Σκασιλα του, βεβαια, τωρα που το ξανασκεφτομαι. Αφου ομοιος ομοιω αει πελαζει. Λες να μην του ταιριαζαν αυτοι που προσλαμβανε;]

Προφανως και δε με νοιαζει καθολου η ανοδος και η πτωση του Γ' free press [τριτου, κατα κυριολεξιαν, αφου εφτασε στην αναγνωστικη κορυφη μετα τα city press και athens voice]. Και δε σκοπευω να ξαναξοδεψω και χρονο για να ασχοληθω μαζι του. Ουτως η αλλως, ειχα παψει εδω και καιρο να εγειρω αξιωσεις απο το συγκεκριμενο free press. Απλως το επισημαινω, για την ιστορια: ανεβηκε και επεσε ηρωικα η lifo -ενα free press φαινομενικα εναλλακτικο και γνησιο τεκνο του ανευ υποβαθρου νεοελληνικου σνομπισμου. Και καλο θα ηταν να το συνειδητοποιησουν και οι "μπαμπαδες" του και να παψουν να το περιφερουν, ετσι ετοιμοθανατο και διασωληνωμενο.
Καμια φορα η ευθανασια ειναι μονοδρομος, a cuishle.

[Audivi, Risi, Steti]

2011-01-18T05:59:00.003+02:00

[η Delia Derbyshire εν ωρα εργασιας]

[Audivi]
καταγραφη figment, νουμερο εφτα, τιτλος: your television is now a radio.
Ειδα -ή μαλλον ακουσα- το radiophonic workshop του BBC [θα το βρειτε στο youtube σε εξι μερη, αυτο ειναι το πρωτο μερος]. Και την ακουσα. 53 χρονια πριν, η Delia Derbyshire [εδω αγαπαει στο αθορυβο], ο John Baker [εδω εξηγει το πώς διαβαζει πολυ προσεχτικα τα γραμματα σου], η Maddalena Fagandini και ο George Martin [εδω χορευουν ενα βαλσ σε τροχια] και αλλοι πολλοι λατρεις του συντηρισμου και της μουσικης παραδοσης [χα.κακο αστειο, ξερω], προφανως επειδη βαριοντουσαν πολυ στη δουλεια, ειπαν να κανουν κατι για να περασει η ωρα τους. Κι ετσι ανακαλυψαν την ηλεκτρονικη μουσικη. Μαζεψαν ο,τι κατσαρολικο ειχαν στο σπιτι τους, διελυσαν ενα πιανο και αλλα παραδοσιακα οργανα, αρχισαν να τα κοπανανε και παραλληλα ηχογραφουσαν τις αθλοπαιδιες τους και μετα επαιρναν αυτες τις ηχογραφησεις και τους πεταγαν τα ματια εξω. Ο καιρος περνουσε κι αυτοι συνεχιζαν ακαθεκτοι να δημιουργουν και αλλοι να τους αντιγραφουν. Ωσπου ηρθε στον κοσμο το συνθεσαιζερ και αυτοι σιγα - σιγα μειναν χωρις δουλεια [αν μιλαω με πολυ επιστημονικους ορους ζητω συγγνωμη.. Για μια πιο απλη εξηγηση του τι ακριβως εκαναν, δειτε το ντοκιμαντερ.]

[Risi]
καταγραφη figment, νουμερο οκτω, τιτλος: Fornication Under Consent of the King [ή πιο απλα FUCK].
Απο αυτη τη φραση πιθανον να προεκυψε ο μαλακας της αγγλικης γλωσσας ή αλλιως το γλωσσικο ψωμοτυρι των απανταχου αγγλοφωνων, το γνωστο σε ολους fuck -τουλαχιστον ετσι υποστηριζουν διαφοροι αστικοι μυθοι. Αστικοι μυθοι, λοιπον, υποστηριζουν οτι το fuck αποτελει το ακρωνυμιο της φρασης: α) fornication under the consent of the king [περιληπτικα, ο μυθος λεει οτι την περιοδο της πανουκλας στο Μεσαιωνα, εγινε μια προσπαθεια ελεγχου των γεννησεων και γι' αυτο το λογο οποιο ζευγαρι ηθελε να τεκνοποιησει επρεπε να παρει αδεια απο το βασιλια.Κι οταν με το καλο την επαιρνε, αναρτόταν μια ταμπέλα στην πόρτα του σπιτιου, στην οποια γραφοταν η ανωτερω φραση. Ετσι, το εν λογω ζευγαρι οχι μονο γαμουσε νομιμα, αλλα και με τη βασιλικη συγκαταθεση],
β)for unlawful carnal knowledge [το οποιο σημαινει ακριβως το αναποδο απο το προηγουμενο, δηλαδη γαμουσαν χωρις να παρουν την αδεια του νομου και μαλλον εχει τις ριζες του σε εναν ιρλανδικο νομο].
Κυκλοφορουν αρκετες παραλλαγες των δυο αυτων φρασεων [File Under Carnal Knowledge,Fornication Under the Christian King,Fornication Under the Command of the King,False Use of Carnal Knowledge,Felonious Use of Carnal Knowledge,Felonious Unlawful Carnal Knowledge και αλλες πολλες] και το wikipedia δηλωνει κατηγορηματικα οτι το fuck δεν προερχεται απο καμια απο αυτες τις φρασεις.
Οπως και να εχει εγω γελασα πολυ. Ειδικα αν σκεφτεις τις προεκτασεις που εχει αυτη η ατακα και της χρησης που της γινεται στις μερες..

[Steti]
καταγραφη figment, νουμερο εννια, τιτλος: little is left to tell
Ενα απο τα αγαπημενα μου μονοπρακτα, το ohio impromptu [πατηστε] του Samuel Beckett, με τον Jeremy Irons σε ρολο-κλωνοποιηση. Απλως σταθηκα.
Little is left to tell in a last attempt to obtain relief..
Ποτε δεν περισσευουν και πολλα να πουμε οταν στοχος της προσπαθειας μας ειναι η ανακουφιση. Συνηθως καθομαστε στη σιωπη και περιμενουμε, να συμβει κατι τυχαιο, που θα μας ανακουφισει απο το αφορητο. Κι αργα, σταδιακα, φτανεις στο σημειο εκεινο οπου
nothing is left to tell.

Καληνυχτα.

[η αβασταχτη ελαφροτητα του γινε]

2011-01-12T04:19:00.006+02:00

καταγραφη figment, νουμερο εξι, τιτλος: figment cocktail[ή αλλιως στα χρωματιστα πατατε]
Καταρχας, θελω να ευχαριστησω θερμα τον Milan Kundera [η κοινωνια των figment νιωθει περηφανη γι' αυτο της το τεκνο], ο οποιος το 1984 [οι αριθμοι ξυπναν figment/φαντασματα] εγραψε το αριστουργημα του οποιου τον τιτλο βιαζω [γλυκα θελω να πιστευω] στον τιτλο του κειμενου.
4 χρονια μετα, ο Καουφμαν με την ομωνυμη ταινια πετυχε δυο πραγματα: α.να δυσαρεστησει αφορητα το γλυκο μας Μιλαν ωστε να απαγορευσει τη μεταφορα οποιουδηποτε βιβλιου του στο μελλον,
β. να κανει τον Leos Janacek να γραψει μουσικαρες.
Ομως δε σκοπευα να μιλησω ουτε για τον Κουντερα ουτε για το εργο του ουτε για τις μουσικες επιδοσεις του Γιανατσεκ.
Απλως σκεφτηκα να ξεφτιλισω μονη μου τον εξυπνακιστικο τιτλο μου.

Σημερα μου συμβαινουν δυο εκ διαμετρου αντιθετα πραγματα, ταυτοχρονα: πρωτον,στεκομαι σε καθημερινες λεπτομερειες κι αυτο με κανει να γελαω συγκρατημενα [π.χ. παρατητηρησα ποσο μικρο ειναι το πλυντηριο των ρουχων μου, ποσο καιρο ειχα να φαω φανταστικα μακαρονια και να μου τα σερβιρει ο Αντωνης, ο περηφανος χαζομπαμπας ενος μπομπιρα κι απο τους πιο συμπαθεις σερβιτορους του κεντρου -ολα αυτα στο il postino- επισης ποσο ωραια θεα εχει το πισω μπαλκονι του σπιτιου μου, ποσο γουσταρω να κοιταζω το ρολοϊ και να συνειδητοποιω οτι διαβαζω τις τελευταιες 8 ωρες, ποσο αντιπαθητικα ησυχο και επαρκες ειναι να βλεπεις αυτους που αγαπας για τοσο οσο -μια αγκαλια, ενα γελιο, ενα καραγκιοζιλικι και σπιτια μας μετα].
Και δευτερον, στεκομαι λεπτομερως στην καθημερινοτητα κι αυτο με κανει να συγκρατουμαι γελοιωδως [χωρίς π.χ.]. Ο Heiner Muller ειπε καποτε το εξης: τραγωδια ειναι η βιογραφια αναμεσα σε δυο αναγκαιοτητες.Οταν καποιος πιστευει πως δυο πραγματα που ειναι εντελως αντιθετα μεταξυ τους, ειναι εξισου απαραιτητα, τοτε νομιζω πως ειναι τραγικος.
Δεν ξερω αν φταιω εγω που αγαπω τον Μιλερ, ή αν οντως αυτος ο ορισμος του τραγικου ταιριαζει απολυτα στην ελληνικη πραγματικοτητα των ημερων μας. Αν οι εποχες που διανυουμε μπορουν να χαρακτηριστουν τραγικες, ειναι γι' αυτον ακριβως το λογο. Θεωρουμε απαραιτητο το να ειμαστε δυο -ή και παραπανω- εντελως αντιθετικα πραγματα. Μια αεναη αυτοανακηρυξη σε ο,τι-δηλωσεις-εισαι. Οπου κι αν κοιταξω, βλεπω ανθρωπους να ΕΙΝΑΙ αυτο, να ΕΙΝΑΙ εκεινο, να ΕΙΝΑΙ το αλλο. Ακριβως οπως και οι μπαμπαδες τους πριν απο αυτους ηταν ο,τι-δηλωσουν-ηταν.
Ετσι και αυτοι ΕΙΝΑΙ, ΕΙΝΑΙ, ΕΙΝΑΙ.
Γι' αυτο, απ' ο,τι φαινεται, ειναι αβασταχτη η ελαφροτητα του ΓΙΝΕ. Ενω αντιθετα, ειναι ανεκτη η βαρυτητα του ΕΙΝΑΙ.
Τραγικες 25χρονες, 30χρονες, 40χρονες αθηναϊκες φυσιογνωμιες, που παλευουν με νυχια και με δοντια να αποδειξουν οτι ειναι πολλα πραγματα ταυτοχρονα, οταν δεν εχουν προσπαθησει ουτε μια στιγμη για να γινουν εστω και ενα απο αυτα.
Καλλιτεχνες κατ' ευφημισμον.
Πολιτικοι ενεκα κληρονομικοτητας.
Ντουμπλαρισμενες περσονες του ιδιου τους του εαυτου.
[Συνηθως και τα τρια ταυτοχρονα]
Χανονται και βρισκονται μεταξυ τους, αλληλοχειροκροτουνται και το βραδυ πιπι,δοντια,γαλα,νανι.

"Ειναι ο φοβος που κανει τους ανθρωπους να κρατανε αποστασεις"
εγραψε ο Κουντερα. Κραταμε αποστασεις απο την προσπαθεια που απαιτει το ΓΙΝΕ γιατι φοβομαστε, γιατι ετσι μαθαμε, γιατι ετσι ειδαμε τους προηγουμενους να κανουν.
Τωρα,
μηδενιζω τις αποστασεις και συνεχιζω να ασχολουμαι με:
το μικρο αλλα θαυματουργο πλυντηριο μου,
με το πισω-εχει-αχλαδα-την-ουρα μπαλκονι μου με θεα,
τα θεϊκα μακαρονια και το χαμογελαστο σερβιτορο,
αυτους που αγαπιομαστε και συναντιομαστε,
τη μια και μοναδικη δουλεια που θελω και λαχταρω να κανω, η οποια τυγχανει να ειναι και η τεχνη που αγαπω περισσοτερο.
Δε θελω να ειμαι τιποτα περισσοτερο απο αυτα που προσπαθω για να γινω. Ο,τι περισσευει, σας το χαριζω πολυσχιδεις homo universalis της μετριοτητας.
Αποφαγια.
Ουτως ή αλλως, it's just a stupid dance.

[12 μερες μετα - Ζητειται Μηδεια]

2011-01-11T05:29:00.003+02:00

12 μερες κενο. Βγαίνω σιγά - σιγά από το λήθαργο. Ας παρουμε τα πραγματα απο την αρχη:

1. Νικος Ερηνακης und die Haken IN Figments, την Πεμπτη 6 Ιανουαριου 2011 στο BIOS.
Συνέβη.
Το τι και πως ειναι μια αλλη μεγαλη ιστορια, που θα την παρακαμψω. Θα παρακαμψω την κακη συνεννοηση με τους υπευθυνους του καταστηματος. Την προδοσια που μας επιφυλασσε η τεχνολογια. Τον ασφυκτικα γεματο απο κοσμο χωρο, με αποτελεσμα να μην μπει απειρος κοσμος και αλλος τοσος να φυγει.
Δε θα παρακαμψω: τη χαρα που δουλεψα με [οχι με σειρα αξιολογησης] την Ελενα, τη Μαρινα, την Αλεξανδρα, τη Λενα, το Γιαννη, το Φριξο, τον Αλεξανδρο, το Χρηστο, τη Ρεγγινα, τη Δεσποινα. Την ευτυχια να μοιραστω μια ιδεα και μια ευθυνη με την Tina, την Eli, το Στεφανο, τον Κοκο, τον Ηρακλη και το Νικο. Δε θα παρακάμψω το Δημητρη, τη Λυδια, τον Τασο, τη Μαιρη, την Ελενη και την Κα Τζενη Ορνεράκη, χωρις την παρουσια των οποιων ολα θα ηταν διαφορετικα και -μαλλον- χειροτερα. Δε θα παρακαμψω τα θετικα σχολια του κοσμου -νομιζω πως ειναι η πρωτη φορα στην εως τωρα πορεια μου, που το αποτελεσμα μιας δουλειας ικανοποιει το κοινο περισσοτερο απο ο,τι τους ιδιους τους δημιουργους. Κι αυτο ειναι πανεμορφο. Γιατι ανεβαζεις μεσα σου τον πηχυ ψηλα, εσυ δε φτανεις ποτε εκει που ηθελες, αλλα αυτοι στους οποιους απευθυνθηκες νιωθουν εστω και λιγο πληρεις.
Υπαρχουν πολλα ειδη επινοησεων και κατασκευασματων, υπαρχουν δηλαδη figments και figments. Ολα εχουν ομως ορισμενα κοινα χαρακτηριστικα:
α. ξεκιναν παντα σαν αποκυηματα καποιας φαντασιας, σαν ενα καποιο ονειρο, που το θυμασαι στο περιπου το πρωι οταν ξυπνας και που πασχιζεις ολη μερα να μαζεψεις τα κομματια του παζλ του.
β. each figment, as any kind of structure, needs chaos in order to survive. Ενα χαος που παλλεται και υπαρχει εξαιτιας της πολυφωνιας. Ολοι αυτοι οι ανθρωποι, που την παλευουν και δεν την παλευουν, που θελουν και δε θελουν, που συμφωνουν και δε συμφωνουν, που σε αντεχουν και δε σε αντεχουν, συμφιλιωνονται με το χαος αυτης της οποιας συναντησης τους και προσπαθουν να συνυπαρξουν.
γ. εχουν παντα κι αλλο να δωσουν, δεν τελειοποιουνται ποτε.

Δεν ξερω τι παει να πει figment και δε θελω να μαθω ποτε. Δεν ξερω τι ηταν ολοι αυτοι οι ανθρωποι προτου τους γνωρισω. Ξερω ομως πως συναντηθηκαμε, σε μια εποχη στην οποια ολα επαναπροσδιοριζονται, ολοι εχουν αποψη για ολα εκτος απο τον εαυτο τους, υπαρχει μια αγωνια διαχυτη στην ατμοσφαιρα [η αγωνια του να μην κανω λαθος, να μην παω χαμενος]. Και γω πρωτη φορα δεν ενιωσα εξω απο τα νερα μου. Οσο διαφορετικοι κι αν ειμαστε μεταξυ μας, ο,τι καταβολες κι αν εχουμε, δε με αφορα. Στην εποχη του τα παντα και τιποτα, του ο,τι δηλωσεις εισαι, της αγωνιας να μη γινεις ο μπαμπας και η μαμα σου, να μην παπαγαλισεις αποψεις και ιδεες ξενες, να προσπαθεις τουλαχιστον να γινεις καλυτερος ετσι οπως εσυ οριζεις το καλυτερος, εμεις συνεννοηθηκαμε μια χαρα. Κι εγω τουλαχιστον ενιωσα οτι αυτο που εκανα ειχε ουσια -ο,τι κι αν σημαινει ουσια.
Πιστευω στη συνεχεια σαν εννοια,
στην ανταλλαγη ονειροπαρμενων τιποτα,
στη χαρα του δεν ξερω τι μου γινεται,
στην τυχαιοτητα ενος αριστουργηματος,
στην ελαφροτητα που χρειαζεται κατι για να μπορεσει να γειωθει. Εγω δεν ειμαι εσυ κι εσυ δεν εισαι αυτος κι εμεις δεν ειμαστε οι προηγουμενοι. Δε θα ειμαστε ποτε τιποτα περισσοτερο απο ετεροκαθοριζομενα εγω, που ενιοτε τα καταφερνουν και εξακολουθουν. Καθενας απο εμας θα ειναι παντα μια παλλομενη ερωτηση, ενα "τι;" που συμβαινει.
Δεν ψαχνω απαντησεις -μονο χωρο για να μετακομιζω τις ερωτησεις μου.

2.Ζητειται Μηδεια. Το οποιο σημαινει οτι το πηρα αποφαση, παραφουσκωσα τον εαυτο μου με θαρρος και θρασος και αρχισα να δουλευω μια ιδεα μου για τη Μηδεια. Βαση θα αποτελεσει το τριπτυχο του Heiner Muller, με τιτλο [Ρημαγμενη Οχθη - Μηδειας Υλικο - Τοπιο με Αργοναυτες]. Πολλη μελετη, πολλες εικονες, πολλες ιδεες, πολλες αναγκες. Ολα πολλα και πληθωρικα, πλην ενος. Της Μηδειας. Ζητειται Μηδεια. Δηλωνω απολυτη αγνοια: δεν εχω καμια απολυτως ιδεα για το ποια ηθοποιος θα μπορουσε να ενσαρκωσει τη Μηδεια. Οχι γιατι δεν ξερω πως φανταζομαι τη Μηδεια μου -ακριβως για τον αναποδο λογο. Η Μηδεια μου, παραειναι επινοημενη. Παραειναι οχι πραγματικη. Διατηρω ολες μου τις αισθησεις σε υπερενταση κι ελπιζω. Κανω υπομονη και λεω αυτη τη φορα να μη βαλω νερο στο κρασι μου. Λεω να περιμενω εωσοτου ολα να συνηγορησουν υπερ στο να ανεβει αυτη η παρασταση ακριβως οπως τη φανταζομαι. Ζητειται Μηδεια, λοιπον.

[Για την ιστορια:]
3. Heiner Goebbels.
4. Peter Campbell, Jonathan Kalb.
5. Robert Wilson.
6. "Ηδονικα, σχεδον οργασμικα,"* ουρλιαζω πως στη σιωπη μου ο Ερωτας ειναι κατακτημενος, ολοζωντανος, παρων κι επαρκεστατα διαφανος κι ασωματος.
Antichrist, Lars von Trier

Για την ωρα, ολα σε slow motion...

Η λεπτομερεια κανει τη διαφορα.

*[αποσπασμα απο κειμενο της Αιγλης Ανδριτσοπουλου, το οποιο μπορειτε να βρειτε στο πρωτο τευχος του online περιοδικου we are now, εδώ].

[Γαντζωμένη σε ενα figment]

2010-12-29T13:33:00.001+02:00

Ολο και καπου, παντα, προσπαθεις να πας. Ακολουθωντας εναν αοριστο ηχο καπου στο βαθος, εναν ηχο με γευση deja-vous. Καθε που ακινητοποιεισαι, ακους τον ηχο ενος ρολογιου. Ψαχνεις την αρχη.
Και παντα η αρχη που βρισκεις, μυριζει παιδικα χρονια, υγρασια και σκονη. Το νερο στο πατρικο σου σπιτι θα εχει παντα διαφορετικη γευση.
Δε μετρας τους ερωτες της ζωης σου, ποτε. Τους κατακτας απ'την αρχη. Τους ξεχνας για να τους ξαναγνωρισεις. Αναποφευκτα, επιστρεφεις μονιμως στον πλατωνικο.
Εχεις συμφιλιωθει με την ιδεα οτι τα παντα ειναι εγκεφαλικη υποθεση. Ξερεις πως εισαι μοναχα μια χαρουμενη υπνοβατης -ενα μερος του εγκεφαλου λειτουργει κανονικα, ενω ενα αλλο παραμενει "κοιμισμενο"- και καπως ετσι δε σε τρομαζει η ιδεα της χιμαιρας.
Μοναχα τα ακρα ειναι αυτα που πλεον αποφευγεις. Γιατι στα ακρα δε συναντησες ποτε κανεναν. Κι αν συναντησες, δεν ηταν τιποτε πρισσοτερο απ' ο,τι κι εσυ: ενας μονος στα ακρα, ετοιμος να πηδηξει στο κενο.
Θα ηθελες να καταργηθουν το πιανο και το βιολι -να εξαφανιστουν απο προσωπου γης.
Να μην ξανακουστει ο ηχος τους ποτε.
Κι αποκοιμηθηκες.
"Πότε θα ξαναβρεθουμε σ' αυτη την πλευρα του θανατου?"

-Παυση.πλαγιας.γραφης.-

Τους τελευταιους 3 μηνες ειμαι σε ληθαργο. Κοιμαμαι ασταμητα. Ειμαι συνδεδεμενη με αλλους 17 ανθρωπους και βιωνουμε την εμπειρια του ομαδικου υπνου. Συνδεδεμενοι ο καθενας με το δικο του υπνογραφο, καταγραφονται τα ονειρα μας [πιο ζωντανα απο ποτε] και αρχειοθετουνται.
Ακομα κι αυτη τη στιγμη, δε γραφω στην πραγματικοτητα. Ειναι μερος ενος ονειρου μου.
Μια παρατεταμενη θεση αιωρισης, ξαπλωμενη μπρουμυτα στον αερα, το προσωπο στραμμενο προς τη γη, τα ματια στραμμενα προς τον ουρανο.
Το ονειρο δεν τελειωνει ποτε, οσες ωρες την ημερα κι αν ζησουμε.

Νικος Ερηνακης und die Haken

Figments

Πεμπτη 6 Ιανουαριου 2011, 22:00

@ BIOS

[Sounds like the world is a figment]

2010-12-21T19:35:00.005+02:00

καταγραφη figment, νουμερο πεντε, τιτλος:CAGEd in a figment

"I believe that the use of noise

to make music

will continue and increase until we reach a music produced through the aid of electrical instruments

which will make available for musical purposes any and all sounds that can be heard.Photoelectric,film,and mechanical mediums for the synthetic production of music

will be explored.Whereas,in the past,the point of disagreement has been between dissonance and consonance,it will be,in the immediate future,between noise and so-called musical sounds.
The present methods of writing music,principally those who employ harmony and its reference to particular steps in the field of sound,will be inadequate for the composer,who will be faced with the entire field of sound.

New methods will be discovered,bearing a definite relation to Schoenberg's twelve-tone system

and present methods of writing percussion music

and any other methods which are free from the concept of a fundamental tone.
The principle of form will be our only constant connection with the past.Although the create form of the future will not be as it was in the past at one time the fugue and at another the sonata,it will be related to these as they are to each other:

through the principle of organization or man's common ability to think."

[Το 1937 ο John Cage εδωσε μια ομιλια,στο πλαισιο μιας συναντησης της κοινωνιας των τεχνων,στο Σιατλ των Ηνωμενων Πολιτειων,απο την οποια προερχεται και το παραπανω κειμενο].

Ο John Cage φροντιζε παντα με πολλη προσοχη το ηχητικο αποτελεσμα των ομιλιων του.Πιστευε ακραδαντα -οπως φαινεται και απο το παραπανω κειμενο- οτι καθε ηχος ειναι μουσικη και γι' αυτον ακριβως το λογο,τιποτα δεν ηταν τυχαιο στις ομιλιες του.Οι λεξεις που επελεγε,οι παυσεις που εκανε,ο ρυθμος με τον οποιο μιλουσε,οι ηχοι στην αιθουσα [ακουσιοι και ενιοτε εκουσιοι] και αλλοι πολλοι ηχητικοι παραγοντες,αντιμετωπιζονταν σα μουσικα οργανα,που στο συνολο τους συνεθεταν την παρτιτουρα των ομιλιων του.

Στη συγκεκριμενη ομιλια του 1937,το παραπανω κειμενο,ενωθηκε και ειπωθηκε παραλληλα με ενα δευτερο κειμενο.Στα σημεια στα οποια παραπανω εχει αφεθει μια κενη γραμμη,το κειμενο διακοπτοταν και εμπαιναν αποσπασματα του δευτερου κειμενου.Τα δυο κειμενα,μπορουν να σταθουν και μονα τους το καθενα,αλλα και τα δυο μαζι.

Η πεποιθηση του Cage,οτι ολα ειναι μουσικη,καθε ηχος [απο τις λεξεις ως την ανασα,απο τα αυτοκινητα και τα φορτηγα ως τα μουσικα οργανα,απο το πλυντηριο των ρουχων ως τον ηχο βηματων],στη ριζα της, διεπεται απο πανανθρωπινες και συμπαντικες διαχρονικες αξιες.Μια τετοια θεωρηση της μουσικης,υπονοει κι εναν εντελως διαφορετικο τροπο θεωρησης της ζωης στο συνολο της.

Ο ηχος ειναι ενας απο τις βασικους συντελεστες αντιληψης της πραγματικοτητας [ακομα κι οταν δεν το καταλαβαινουμε,ο εγκεφαλος μας κανει χρηση των ηχητικων ερεθισματων για να ορισει το χωρο και το χρονο -η ενταση του,η διαρκεια του,η επαναληψη του,μας οδηγουν στο να ορισουμε κατι ως "κοντα","μακρια","γρηγορα","παρατεταμενα",κλπ- κι ετσι να συνθεσουμε το περιβαλλον μες στο οποιο βρισκομαστε μια ορισμενη στιγμη].Μπαινοντας επομενως στη διαδικασια να αμφισβητησουμε και να επαναπροσδιορισουμε το τι ειναι μουσικη, στην ουσια μπαινουμε στη διαδικασια να επαναπροσδιορισουμε το τι ειναι πραγματικοτητα,τι ειναι χωρος,τι ειναι χρονος.Κι αυτο εξελικτικα, μας οδηγει στο να επανεξετασουμε τη ζωη και τις επιμερους εννοιες αυτης.

Ειναι ευκολο και ασφαλες να κραταμε τους εαυτους μας μακρια απο τη διαδικασια της αμφισβητησης.Ειναι λογικο και ανθρωπινο να επαναπαυομαστε σε κατηγοριοποιησεις,γιατι μας βοηθουν να φοβομαστε λιγοτερο -να νιωθουμε λιγοτερο απροστατευτοι.Ολα ομως ειναι μια εντυπωση.Αν αντιστρεψουμε,για μια στιγμη,μες στο μυαλο μας την εντυπωση,οτι νιωθουμε ασφαλεις και λιγοτεροι φοβισμενοι μονο μεσα σε ενα ορισμενο περιβαλλον,τοτε αυτοματως δημιουργειται η ερωτηση: πού νιωθω ασφαλής και δε φοβαμαι?

Αυτη ακριβως η ερωτηση ειναι που μας βαζει στη διαδικασια να δομησουμε εξαρχης τον κοσμο ετσι οπως αυτος γινεται αντιληπτος μεσα απο τις αισθησεις και, κατ' επεκτασιν,να επανεξετασουμε βασικες αρχες που διεπουν την κοινωνια και την υπαρξη.

Αρκετα συχνα, ειτε ειμαι στο σπιτι μου ειτε περπατω στο δρομο,επιλεγω να ακουσω τη μουσικη που το περιβαλλον δημιουργει πριν απο μενα,μαζι με εμενα,για εμενα.Τοτε ακριβως ειναι που οι εικονες των ανθρωπων και ολοκληρου του υλικου κοσμου,ερχονται σε εμενα ολοκαινουριες,ξεκαθαρες.Τοτε ακριβως οι ανθρωποι παυουν να μοιαζουν με προβολες -συνειδητες και ασυνειδητες- του δικου μου εγω.Τοτε ακριβως παυω να ψαχνω για το καλαισθητο,το ομορφο,το ισορροπημενο.Γιατι αποδεικνυεται οτι ολα ειναι ηδη καλαισθητα,ομορφα και ισορροπημενα.Η τυχαιοτητα στη συνυπαρξη ενος σταματημενου λεωφορειου,ενο σκυλου που τρεχει,ενας κοριτσιου που φτερνιζεται και του δικου μου εγω να παρατηρει,αποδεικυεται πολυ λιγοτερο τυχαια απ' ο,τι πιστεψα με την πρωτη επιπολαιη ματια.Μια αορατη ηχητικη και οπτικη συμμετρια τα χαρακτηριζει ηδη και δε χρειαζεται η δικια μου ή η δικιά σου μεσολαβηση,για να τελειοποιηθουν.Ο κοσμος συμβαινει και ειναι, ολοκληρος και αναρχα τακτοποιημενος.Ακομα κι οταν εμεις δεν τον παρατηρουμε.

Προσεχως: πορεια προς 3 figments κρεμασμενα απο 4 γαντζους και 11 ονειρα..

Ουτε Λεμπερ ουτε ζημια [the youkaweill]

2010-12-19T02:39:00.003+02:00

καταγραφη figment, νουμερο δυο, τιτλος: Kurt Weill.
[2 Μαρτιου 1900 - 3 Απριλιου 1950] Αν ημουν κολλημενη με τους αριθμους,θα εμπαινα στη διαδικασια να αποδειξω οτι οι ημερομηνιες γεννησης και θανατου του συγκεκριμενου figment,επιβεβαιωνουν την αποψη οτι προκειται για χαρακτηριστικο δειγμα συμμετρικα τελειας επινοησης.Αλλα δεν ειμαι κολλημενη με τους αριθμους.Οποιος θελει ας το ψαξει μονος του..
καταγραφη figment, νουμερο τρια, τιτλος: Youkali.
Προκειται για επινοηση της ανωτερω επινοησης.Κι ετσι εξηγουνται ολα.Θα παραθεσω το λινκ με τους στιχους,γιατι συμβαινει το εξης:
ενα πλασμα [figment Kurt Weill] στο δημιουργημα του [figment Youkali] γράφει την ανάγκη του για ενα μερος,οπου ολα τα αποκυηματα της φαντασιας [figments of imagination] θα ειναι δυνατο να υπαρξουν.
το λινκ: http://www.lyricscafe.com/m/meav/025.htm
καταγραφη figment, νουμερο τεσσερα, τιτλος: Ute Lemper.

Με τετοιο ονομα,με τετοια φυσιογνωμια και με τετοια φωνη, μοιαζουν ελαχιστες οι πιθανοτητες,αυτο το πλασμα [figment] να ειναι πραγματικο και οχι δημιουργημα της φαντασιας [figment of imagination]...

Γουατ ιζ ε φιγκμεντ; [Ti einai ena epinoima?]

2010-12-18T04:03:00.002+02:00

Ουσα περιτριγυρισμενη απο κατασκευασματα [figments] και πλασματα [figments] τα τελευταια 24 χρονια, συνειδητοποιησα οτι, στην πραγματικοτητα και τα δυο, δεν ειναι τιποτα περισσοτερο απο επινοηματα [figments]. Figment στο figment, αρχισα να ξεδιαλεγω, να φτιαχνω τη συλλογη μου. Κινηματογραφικα επινοηματα [figments of cinema], λογοτεχνικα επινοηματα [figments of literature], μουσικα επινοηματα [figments of music], αρχιτεκτονικα επινοηματα [figments of architecture] , διαπροσωπικα επινοηματα [interpersonal figments], συναισθηματικα επινοηματα [emotional figments], επινοημενοι ανθρωποι [human figments] και η λιστα της συλλογης μου δεν εχει τελειωμο: κοινωνικα, θεατρικα, οικονομικα, ιστορικα, θρησκευτικα, ερωτικα...
Αρχισα να χανω το λογαριασμο, να συνειδητοποιω οτι δεν τα εχω καπου ολα μαζι, συγκεντρωμενα και αδελφομενα. Ολα αυτα που δεν ειναι ο,τι φαινονται να ειναι:εικονες, ηχοι, ανθρωποι, βιβλια, κτιρια, ταξιδια, λεξεις, εγω, εσυ, η μαμα σου, η αδερφη μου, αυτα που μισω, αυτα που σου τη σπανε, αυτα που ο,τι φαινονται ειναι, αλλα κι αυτα που ειναι ο,τι φαινονται κι απο διπλα εκεινα που δε φαινονται τι ειναι και παει λεγοντας..
Εδω, θα φτιαξω το προσωπικο μου κουτι της Πανδωρας [το οποιο παρεμπιπτοντως δεν ηταν κουτι, αλλα πιθαρι, γιατι τιποτα δεν ειναι ο,τι φαινεται να ειναι και τιποτα δεν ειναι μονο αυτο που μας μαθανε να ειναι]. Το προσωπικο μου κουτι της Πανδωρας, σαν καλο επινοημα, ειναι ευελικτο και πολυπροσωπο: απο μεσα του, ο καθενας, αποδεσμευει οποια ποιοτητα και οποια αληθεια/συναισθημα/αρχη του καπνισει.
Συγκεντρωνω γυρω μου επινοηματα, ακολουθωντας τη μεθοδο που εφηρμοσε και ο Θεος στη δημιουργια του κοσμου: τα φανταζομαι πρωτα, μετα τα βρισκω γυρω μου και τελος τα στελνω πισω, εκει απο οπου ηρθαν. Αλλωστε, και εγω [κι εσυ κι ο αλλος κι η παραδιπλα] και ο Θεος ειμαστε ακριβως το ιδιο: επινοηματα της φαντασιας καποιων αλλων.
Αυτο εννοουμε προφανως οταν αποκαλουμε τη ζωη, μια φανταστικη εμπειρια..
Εις το επινοειν.

καταγραφη figment, νουμερο ενα. τιτλος: δε ινσεπσιον. [απο εδω αρχισαν ολα:]
[I always thought I'd like my own tombstone to be blank. No epitaph, and no name. Well, actually, I'd like it to say "figment".Andy Warhol]

Andy eats a hamburger.